de intentiewaarde

Dat terugkomen binnen drie weken ging niet helemaal goed. Ik dool een beetje. Ik geniet in mn nieuwe huisje, maar ben ook onrustig bij het idee dat ik elk moment kan horen dat ze het af gaan breken. En dat is niet het enige waar ik onrustig van ben. Dus hup, al mn zwakke plekken op tilt en vooral mijn huid: die ademt mijn verleden weer uit. Maar... naast medicatie, die ik met gemengde gevoelens 'moet' gebruiken, doe ik momenteel vooral een groot beroep op mezèlf. Leed ik de afgelopen tijd al aan het nutteloosheidssyndroom, dan zou dat nu afgelopen moeten zijn: ik mag een interne grote schoonmaak houden en mezelf genezen! :)

Psychologen, spirituele aanhangers, kwantumfysici, genezers (reguliere en alternatieve), ja zelfs de 'commerciëlen' (...) hebben eigenlijk allemaal hetzelfde ontdekt. En ik ben een dankbaar deelgenoot van deze ontdekking :) De ontdekking van de waarde van intentie.

Ik ben me steeds meer bewust van de kracht van mijn eigen intentie. Omdat ik me steeds meer bewust ben van de manier waarop ik in het leven sta, naar mezelf kijk en vooral waarom ik datgene wat er gebeurt ervaar zoals ik het ervaar. En dus vooral: wat ik afroep over mezelf. Ervaringen uit het verleden drukken een stempel op nieuwe gebeurtenissen. Sterker nog: het vormt ze en maakt ze zoals ik denk dat ze zijn. Omdat ik het me op die manier herinner.

Op het gebied van wonen bijvoorbeeld sta ik ongelooflijk onbevangen en vrij van angst in het leven: tot nu toe is het altijd goed gegaan. Deze positieve herinnering en energie zit in mijn lichaam opgeslagen. Daar heb ik iedere nieuwe woonsituatie steeds weer mee gevoed (mee kúnnen voeden) en alleen daarop slaat het ook keer op keer aan. Zo ben ik dus als het ware geprogrammeerd. En dus gaat het zo. Want ik zie niet wat ik niet ken. Ik ervaar niet wat ik niet ken. Ik zie alleen maar positiviteit. En een prachtig nieuw huisje in het verschiet (visualisatie is een groot goed). Het is de kracht van mijn intentie geworden.

Maar ik heb ook oud zeer (en wie niet). Oud zeer vormt denk ik bij veel mensen een terugkerend thema. Er is een angst opgebouwd. Omdat je eerste ervaring(en) niet goed waren. Wanneer er zich een situatie voordoet die maar enigszins een soortgelijke negatieve uitwerking zou kúnnen hebben, wordt de oud-zeer-ervaring wakker en fluistert: "dat gaat tóch fout". En vervolgens kan het ook niet anders dan aanslaan op- en gevoed worden met nou precies datgene wat je niet wilt en waar je bang voor bent. "Zie nou wel". En je bent de instandhouder van je eigen angst. Van je eigen beperking. Want iets in je is er (onbewust) aan verslaafd geraakt.

De kracht van je gedachte. De kracht van je intentie. Positieve ervaringen brengen positieve gedachtes, maar je kunt het ook doorbreken en omdraaien: positieve gedachtes brengen positieve ervaringen! Kijk naar waar het wél goed gaat, wees er dankbaar voor, wees je bewust van waar het níet goed gaat en van de negatieve gedachtes die hierdoor (als een soort mantra's) zijn ontstaan, doorbréék die cirkel en overwin je negatieve overtuiging. Maak er positieve mantra's van. Voed je zelf er mee. Dag in, dag uit. Leef het. Weet het. Vertrouw het.

Je nieuwe en positieve intenties zullen uitkomen.

So mote it be, Marielle

dirigent van mijn eigen hart

Ik loop tegen een vreemd fenomeen aan. Misschien heet dat fenomeen zelfs wel Marielle. Hoe gek is het als je jezelf niet kent?

Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.

De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.

De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier (attent? nee dat is het dus niet). Dat is er zó ingeslopen (ik weet niet waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?

Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel mij schuldig wanneer een ander moeite voor mij moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..

En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)

Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.

(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)

Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...

Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.

Met dank aan PM, RR, JW en MvB.

Inner blessings, Marielle



Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:

PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.

PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!

Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.

Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?

“de vingerwijzing gods”

Er zijn mensen die vaker dan anderen ervaren ‘waarom heb ík dat nou weer?!’, die zich ‘anders’ voelen, vaker in uitzonderlijke situaties terecht komen,  het gevoel hebben in een patstelling terecht te zijn gekomen,  een gevoel van onrechtvaardigheid hebben, last van aanvangstwijfel hebben, uitzondering op de regel zijn en de ‘boel’ altijd onbedoeld weer op hun kop zetten, bij wie plannen geen zin heeft omdat alles toch altijd anders uitpakt en die het gevoel hebben altijd te Zoeken met een hoofdletter Z.

Wanneer je dat herkent bij jezelf is de kans heel groot dat er in je horoscoop een, zoals dat in de astrologie heet, jodfiguur, ongeaspecteerde planeet of een duet te vinden is.

Deze figuren staan over het algemeen voor  een uitzonderlijke talent, maar als je het niet weet of niet goed weet hoe je er mee om moet gaan, kun je er behoorlijk last van hebben. Meestal voel je je onzeker in datgene waar juist je enorme kracht ligt. Een ander herkent die kracht. Jij absoluut niet.

Een ander kenmerk is dat de tweede helft van je leven wat betreft benadering en activiteiten compleet anders verloopt dan de eerste. En dat je te maken krijgt met keerpunten. In alle opzichten. In je familie en in de maatschappij. Je bent de ‘aanslingeraar’ voor de oplossing..
Toen ik Karen er voor het eerst in de les over hoorde vertellen ging er een wereld van herkenning voor me open. Ik heb maar liefst drie duets in mijn horoscoop. Ik ben dan ook altijd al Zoekende (mijn oude weblog is één groot vraagteken met een hoofdletter Z) ;-) en ik heb het plannen laten varen, omdat alles toch altijd anders verloopt. En als ik zelf niet dacht ‘heb ik dat weer?!’ dan wees een ander mij daar wel op. Ook ben ik regelmatig de uitzondering op de regel.

Is zo’n figuur geactiveerd dan kan de turbulentie inzetten (ik vermoed dan ook dat tenminste twee van de drie knoppen om zijn). Mijn talent(en) heb ik nog niet ontdekt, maar dat ik ze heb is een ding dat zeker is ;-) De meegekregen tips zijn: leef in het NU, accepteer je lot en geef mee, pin je niet vast op planningen en bedenk dat Zoeken je doel is.

Hm.. lastig. 

Een troost: mensen met deze figuren zijn van grote betekenis en brengen verandering. De erkenning komt echter pas vaak na je dood. Ach.. daar kan ik wel mee leven.

Extraordinary searching blessings, Marielle

op verkenning in vacatureland

Vandaag heb ik een sollicitatiebrief verstuurd waar ik nou ècht heel blij van word. En enthousiasme 'moet' je aanwakkeren. Dus bij deze een vreugdevuurtje op mijn kruimelpad. Je bent van harte welkom om het gezellig mee aan te blazen :)

Encouraging blessings, Marielle

fantasieën, verwachtingen en positief denken

Verwachtingen zijn vaak een grote valkuil. Want als een verwachting niet uitkomt ben je teleurgesteld. In jezelf, in een ander of in een situatie. Vaak ten onrechte. Na vele malen in deze kuil gevallen te zijn probeer ik die verwachtingen tegenwoordig dan ook zoveel mogelijk te vermijden. Maar dat valt vies tegen. Ze liggen overal op de loer en sluipen er toch vaak als klein ongedierte in.

Nu ben ik erg van het positief denken. Ik geloof in datgene wat ik heel graag wil. En ik geloof ook in de kracht daarvan. Maar op een dag werd ik toch weer keihard met mijn neus op een realiteit gedrukt waarbij ik ineens dacht: Wat is eigenlijk het verschil tussen verwachtingen en positief denken?...

ons levenskompas

Na twee weken volledige rust, waarvan één week in een klooster, ben ik weer opgeslokt door het leven van alledag. Ik zit weer negen uur op kantoor en niet meer drie keer per dag in een een kerk om meditatieve en Christelijke liederen te zingen en lange tijd te mediteren. Ik sta weer in de file op de A4 in plaats van in de rij voor een bord eten. Mijn eten ligt weer op een porceleinen bord in plaats van op een plastic bord. Ik eet weer met een volledig bestek in plaats van alleen met een lepel. Ik slaap weer in een 2-persoonsbed in plaats van in een stapelbed in een barak. Ik leef niet meer in de mistige heuvels van Taizé, maar in hartje Den Haag. En de broeders in witte gewaden hebben weer plaats gemaakt voor gehaaide mensen in snelle pakken.

Mis ik de rust en de eenvoud? Ja. Maar...