Gisteren was het wereldwijd π-dag. Vandaag is het Rik-dag. Niet wereldwijd. Maar wel met een impact die voor mij groter is dan dat. Op 15 maart, in het jaar 1973, werd Rik geboren. Rik, met wie ik sinds de kleuterschool in de klas zat. Rik, met wie ik later zou gaan trouwen. Rik, die mij bewees dat er meer is tussen hemel en aarde.
Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...
Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.
Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.
Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.
Het was 15:35 uur.
Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.
’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.
Op 15:35 uur.
Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.
Memorial blessings, Marielle
Dit is het
1 dag geleden
