doe eens gek op 12-12 om 12:12…

Soms ontstaat er ineens een juweeltje van een idee. Zo ook vorig jaar. In het mooie, optimistische brein van Mienke van Rozen. Zulke ideeën leven voort. En ik bedacht me dat ik dat natuurlijk ook op mijn kruimelpad kan delen! :) Ik hoop dan ook dat je meedoet en het wilt doorvertellen. Het is namelijk echt geweldig leuk om te doen. Of nee, zo kan ik dat niet stellen. IK vind het geweldig leuk om te doen :) Ik hoop jij ook:

12-12/12:12! Het moment waarop jij de mogelijkheid hebt om een onbekend persoon te verrassen met een aardigheidje.

Hoe doe je mee? Op zondag 12 december loop je de wijde wereld in met een kadootje. Dat kan van alles zijn: een zelfgebakken cake, een mooie tekening, een enkele bloem... wees creatief. Dit aardigheidje geef je aan de eerste de beste onbekende die je tegenkomt. Dat kan een straatkrantverkoper zijn, een snelle zakenman, de hangjongere, een hoogbejaarde dame, een moeder met een schare kinderen... iedereen komt in aanmerking.

Als je wilt, kun je er een briefje of kaartje bij doen waarop je in je eigen woorden uitlegt wat 12-12/12:12 is en/of de website www.12121212.nl vermeldt. Op deze site kan iedereen, de gevers en ontvangers, zijn of haar ervaring delen. Geef om precies 12:12 uur je kadootje, en geniet.

Waarom zou je mee willen doen? Gewoon, om een voorbeeld te zijn in de huidige maatschappij. Om de verkilling tegen te gaan. Om plezier te beleven aan het kopen/maken, inpakken en weggeven van een aardigheidje. Om een onbekende te laten ervaren dat menselijkheid nog steeds bestaat. Het is een oefening in lef, in enthousiasme en spontaniteit.

Doe mee en laat de mensen om jou heen weten dat zij ook mee kunnen doen. Er is ook een Twitteraccount @12121212actie dat je kunt volgen.

Dit initiatief is trouwens niet commercieel. Geen enkel belang is ermee gemoeid. Geen TV, geen graaibakken bij de supermarktkassa’s waar je de tweede week van december een kant-en-klaar cadeautje uit kunt kopen. Deze actie is puur 1:1 – menselijk contact. Het kadootje komt van JOU!

Vorig jaar hebben circa 200 mensen meegedaan aan dit initiatief. Hopelijk worden het er dit jaar minstens 2000. Een mooie aanloop voor 2012... want dan zal het een landelijk bekend evenement zijn, waar minimaal 20.000 (of 12.1212!) mensen aan mee zullen doen. Hoe mooi, op 12-12-12 om 12:12 uur :)

Surprising blessings, Marielle

levensloop

Aan een picknicktafel te midden van een zo goed als verlaten stukje overweldigende natuur had ik het met drie vriendinnen over grote en minder grote levenskwesties. De tijd vloog voorbij. En daar ergens middenin schoof zij voorbij. Heel langzaam. Het deed iets met me, maar wat precies weet ik niet. Het was zo krachtig en tegelijkertijd zo nietig. Zo tijdloos en tegelijkertijd zo vergankelijk. Zo ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Zo onbeduidend en tegelijkertijd zo veelbetekenend. Het was zó mooi. Ik wilde het vereeuwigen, maar ik was te laat, hoe langzaam het ook ging. Alsof alleen míjn tijd even stil had gestaan. De avond ging door. Maar ze kwam terug. Deze keer was ik niet te laat. Maar de exacte symboliek heb ik niet kunnen vatten.

Timeless blessings, Marielle

rik, die hemel en aarde verbond

Gisteren was het wereldwijd π-dag. Vandaag is het Rik-dag. Niet wereldwijd. Maar wel met een impact die voor mij groter is dan dat. Op 15 maart, in het jaar 1973, werd Rik geboren. Rik, met wie ik sinds de kleuterschool in de klas zat. Rik, met wie ik later zou gaan trouwen. Rik, die mij bewees dat er meer is tussen hemel en aarde.

Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...

Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.

Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.

Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.

Het was 15:35 uur.

Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.

’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.

Op 15:35 uur.

Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.

Memorial blessings, Marielle

een wonderlijke opbrengst

Met een warme & kleurige muts, dikke jas, wollen poncho, schapenwollen uggs, fiets en de Amnesty-collectebus heb ik vandaag glibberend (en toch nog bibberend) de diepere schoonheid van het platteland aanschouwd. Op een enkeling na (die, vól overtuiging, carnaval toch net even wat belangrijker vond dan de mensenrechten) was men gul, hartelijk en sociaal. De één wat uitgebreider van stof dan de ander, maar de portemonnee verscheen altijd. Ik werd er, om meerdere redenen, ongelofelijk blij van. Het bracht niet alleen veel op voor Amnesty, maar ook voor mij. Ik heb twee thee*-adresjes erbij (men schatte mij 10 jaar jonger, anders was 't misschien een borreladres ;-)). Nieuwe jeugdige vriendjes en vriendinnetje gemaakt (zouden het de uggs zijn geweest?). En misschien, héél misschien, wel een stacaravan als nieuwe woning. De 37-jarige eigenaar was er niet, dus het blijft nog éven spannend.  En.. volgens zijn tante (die open deed) zou hij wel eens dé nieuwe ontluikende liefde van mijn leven kunnen zijn. Je weet het natuurlijk nooit ;-) Hoe dan ook: ik ben benieuwd welke nieuwe en mooie avonturen deze collecte tot gevolg heeft. Wereldwijd en in mijn eigen kleine en toch best wel veilige wereldje… :)

Grateful blessings, Marielle

cirkels in de sneeuw

Maandagavond, -4º, acht vrouwen, zestien kaarsjes, sneeuw, bomen, een magische cirkel, mijn staf, de elementen, de windrichtingen, leed & lief. Dat waren de ingrediënten van een soort van verlaat, maar nog altijd even prachtig ritueel. Een ritueel van loslaten en verwelkomen. Daar kan ik wollig over doen en daar kan ik luchtig over doen ;-) Maar hoe dan ook viel er heel wat los te laten. Acht kaarsjes doofden. En het leed trok met de kou mee de aarde in. En er was ook heel wat te verwelkomen. Acht nieuwe kaarsjes gingen aan en symboliseerden onze wensen. Een warm welkom, waar we ons  aan konden opwarmen. Daarna gaven we elkaar de hand en maakten we de cirkel pas écht compleet. Een cirkel van vertrouwen, moed en beloftes. En toen was er thee met zoetigheid. Het was een heel bijzondere avond.

Releasing & welcoming blessings, Marielle