levensloop

Aan een picknicktafel te midden van een zo goed als verlaten stukje overweldigende natuur had ik het met drie vriendinnen over grote en minder grote levenskwesties. De tijd vloog voorbij. En daar ergens middenin schoof zij voorbij. Heel langzaam. Het deed iets met me, maar wat precies weet ik niet. Het was zo krachtig en tegelijkertijd zo nietig. Zo tijdloos en tegelijkertijd zo vergankelijk. Zo ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Zo onbeduidend en tegelijkertijd zo veelbetekenend. Het was zó mooi. Ik wilde het vereeuwigen, maar ik was te laat, hoe langzaam het ook ging. Alsof alleen míjn tijd even stil had gestaan. De avond ging door. Maar ze kwam terug. Deze keer was ik niet te laat. Maar de exacte symboliek heb ik niet kunnen vatten.

Timeless blessings, Marielle

rik, die hemel en aarde verbond

Gisteren was het wereldwijd π-dag. Vandaag is het Rik-dag. Niet wereldwijd. Maar wel met een impact die voor mij groter is dan dat. Op 15 maart, in het jaar 1973, werd Rik geboren. Rik, met wie ik sinds de kleuterschool in de klas zat. Rik, met wie ik later zou gaan trouwen. Rik, die mij bewees dat er meer is tussen hemel en aarde.

Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...

Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.

Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.

Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.

Het was 15:35 uur.

Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.

’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.

Op 15:35 uur.

Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.

Memorial blessings, Marielle

hapπ birthday!

Mama, Erwin, Marco, Jan, Albert r.i.p. Einstein en alle andere bijzondere mensen die op deze mooie pi-dag jarig zijn.

Constant valuable blessings, Marielle



How I need a drink, alcoholic in nature, after the heavy lectures involving quantum mechanics...

dirigent van mijn eigen hart

Ik loop tegen een vreemd fenomeen aan. Misschien heet dat fenomeen zelfs wel Marielle. Hoe gek is het als je jezelf niet kent?

Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.

De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.

De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier (attent? nee dat is het dus niet). Dat is er zó ingeslopen (ik weet niet waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?

Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel mij schuldig wanneer een ander moeite voor mij moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..

En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)

Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.

(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)

Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...

Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.

Met dank aan PM, RR, JW en MvB.

Inner blessings, Marielle



Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:

PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.

PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!

Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.

Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?

hoe noten plus twitter voor tumult zorgden

Met een doosje notenmix naturel van de Plus, laptop en poes Yula nestelde ik mij zondagnacht in bed om nog even gezellig voor het slapen gaan te Twitteren. Al snel ging er iets goed mis.

Van top tot teen kreeg ik extreme jeuk, begon ik onbedaarlijk te trillen en te klappertanden en klapte ik dubbel van de buikpijn. Ik zwol helemaal op, inclusief mijn tong, en toen ik mezelf in de spiegel zag was alleen dát al reden genoeg om in de stress te schieten. De symptomen volgden elkaar in een razend tempo op en namen steeds extremere vormen aan. Mijn lijf deed mee. Kort samengevat.

Intussen heerste er ook onrust op Twitter. In mijn laatste tweets gaf ik namelijk aan dat er iets echt niet goed ging na het eten van noten. Waarna het stil bleef.

Klappertandend hing ik op het toilet terwijl ik amper nog kon nadenken. Ik belde John. Die kwam van ver, maar zijn stem horen was op dat moment al voldoende om me iets te kalmeren en me te doen beweren dat het al weer beter ging. Dus hing ik weer op... hem verdwaasd achterlatend aan de andere kant van de lijn.

Maar het ging helemaal niet beter. Ik zag mijn polsen, voeten, ogen en kin steeds meer opzetten en glanzend rood worden en kon alleen maar met grote ontzetting toekijken wat er gebeurde. Yula mauwend om mij heen drentelend.

De telefoon ging. Ik nam op. Mijn grote Twittervriend. Gealarmeerd door mijn tweets. Gierend, bibberend en met dikke tong kon ik naar mijn idee alleen nog maar onzin uitkramen. De andere kant had wel wat zinnigs te melden: overgeven en onmiddellijk de dokter bellen! Gelukkig was ik nog wel gehoorzaam ;-)

Ik moest met spoed langskomen bij de huisartsenpost. Of iemand me kon brengen. Dat kon dus niet. Had ik op dat moment besloten. Want ik kon niemand verzinnen die in de buurt was... Ik klappertandde dus maar dat het wel weer met me ging. Ze bleef aandringen dat ik langs moest komen. Ik zei dat ik het wel even aan zou zien en misschien straks zelf zou rijden. Dat moest ik dan zéker doen. Achteraf gezien eigenlijk best raar dat ze niet iemand naar míj hebben gestuurd..

Intussen op Twitter had de onrust ook extreme vormen aangenomen. Na druk overleg was besloten de politie van Utrecht en Amersfoort in te schakelen (...) De situatie werd uitgelegd ("ze heet Marielle, ze heeft noten gegeten, woont ergens midden in het land en ze heeft LinkedIn!"). De politie deed hard zijn best aan de hand van deze informatie uit te vinden wie ik was en waar ik op dat moment verbleef ;-)

Weer ging mijn telefoon. Het was inmiddels 2:00 uur geweest. Het overgeven had me iets rustiger gemaakt en ik wilde alleen nog maar slapen. Maar de stem aan de andere kant dwong me de auto in te stappen en NU naar de huisartsenspost te rijden. Iets minder gehoorzaam ben ik na nog enig getreuzel en nog steeds niet echt helder uiteindelijk toch gaan rijden. Met het bakje met boosdoeners in mijn tas en TomTom op schoot arriveerde ik om 3:00 uur precies bij het ziekenhuis.

Toen pas ergens zag ik op mijn mobiel de commotie op Twitter en meldde, op 't nippertje, mijn status. De politie hing nog aan de lijn en staakte de zoektocht. Ze zouden er een leercasus van maken: 'hoe iemand aan de hand van Twitter op te sporen' ;-)

In het ziekenhuis werd ik verwelkomd met 'Mevrouw Coenen zeker?' (het was óf mijn gezicht óf vrij rustig..) Ik kreeg pillen en de dokter mijn noten. Want ze had 'honger'. Ze was net uit bed gebeld, heel verkouden en vriendelijk. Maar ook redelijk laconiek. De symptomen waren dan ook weer in rap tempo afgenomen (overgeven was geen verkeerde actie geweest, laat dat een les zijn)

Na nog een kwartier te hebben gewacht in de nachtapotheek (een met tl-buizen verlichtte barak) was ik iets na 4:00 uur weer thuis. En al die tijd hadden twee bezorgde vrienden me telefonisch bijgestaan. Eindelijk mocht ik slapen!!

Mijn eigen huisarts was vervolgens iets minder laconiek. Een anafylactische reactie. Ik krijg een EpiPen met uitleg hoe te leven met een notenallergie en zo'n pen, een bloedonderzoek en een verwijzing voor de allergoloog.

Ik realiseer me (inmiddels) dat het slèchter af had kunnen lopen. Dus voortaan toch maar iets minder noten op mijn zang.

Nutty blessings, Marielle

Hahaha, ik móet nog echt even iets toevoegen aan dit verhaal!

Vandaag kreeg ik namelijk via Twitter een héél grappige biecht van @achterstevoren, de heldin die de politie belde:

@broodkruimels:
hahaha sorry ik moet lachen als ik aan die nacht denk, want moet iets opbiechten, het was al laat en ik had een feestje gehad

als je 0900 belt krijg je eerst de eigen regio politie, ik was zo gefocust op het scherm dat ik eerst heel debiel mijzelf

voorstelde als achterstevoren die meldde dat broodkruimels niet lekker was geworden. Waarop de centrale vroeg of ik wel helemaal lekker was!!!

cirkels in de sneeuw

Maandagavond, -4º, acht vrouwen, zestien kaarsjes, sneeuw, bomen, een magische cirkel, mijn staf, de elementen, de windrichtingen, leed & lief. Dat waren de ingrediënten van een soort van verlaat, maar nog altijd even prachtig ritueel. Een ritueel van loslaten en verwelkomen. Daar kan ik wollig over doen en daar kan ik luchtig over doen ;-) Maar hoe dan ook viel er heel wat los te laten. Acht kaarsjes doofden. En het leed trok met de kou mee de aarde in. En er was ook heel wat te verwelkomen. Acht nieuwe kaarsjes gingen aan en symboliseerden onze wensen. Een warm welkom, waar we ons  aan konden opwarmen. Daarna gaven we elkaar de hand en maakten we de cirkel pas écht compleet. Een cirkel van vertrouwen, moed en beloftes. En toen was er thee met zoetigheid. Het was een heel bijzondere avond.

Releasing & welcoming blessings, Marielle

reiki

Het is nu bijna een week geleden dat ik mijn reiki/seichem 1 inwijding heb mogen ontvangen. Het was een heel bijzondere dag en de energie die via mijn handen en die van de anderen aan elkaar gegeven werd was indrukwekkend. Nu móet ik ook zeggen dat we een bijzondere groep zijn :) Vrijdag 12 september 2008 kwamen we voor het eerst bij elkaar bij Tara Boeddha. Toen nog met ons vieren. Niemand kende elkaar op dat moment. Nu delen we elkaars leven. En energie. En daar ben ik eindeloos dankbaar voor.

Mezelf reiki geven blijf ik lastig vinden... vandaag zal ik deze prachtige witte dag er mee afsluiten.

Healing blessings, Marielle