maandag 21 juni 2010
a joyful & magic midsummer
I am the fire that burns within your soul
I am the holy light that fills and makes you whole
I am the flame within, that never dies
I am the sun that will ever arise
(Chorus)
Power of the sun, we honor you this night,
leap across the fire to keep our spirits bright
Power of the sun, fire in the night,
leave behind, that which blinds, to restore our sight
I am the fire that clears away the old
I am the holy light that guides you to your soul
I am the flame of love for which you yearn
I am the sun that will always return
maandag 7 juni 2010
de taal van je lichaam
De taal die je het meest eigen zou moeten zijn, maar soms zo moeilijk te verstaan is, of 'gewoon' genegeerd wordt. Om verschillende redenen...
Afgelopen twee maanden: ik had keelpijn die maar niet over ging. Die keelpijn had ik al sinds eind maart, vlak voor mijn verhuizing. Het was een virus en moest overgaan met rust.. Dat met die rust wilde tijdens en na mijn verhuizing niet zo goed lukken, dus de keelpijn bleef. Ruim een maand geleden ben ik daarom maar voor het eerst in mn leven begonnen aan anti-hooikoorts-pilletjes (Aerius - had ik na mijn laatste ziekenhuisbezoek meegekregen), want wie weet was mn lichaam wel gewoon aan het knokken tegen de hooikoorts en had het geen tijd en energie over om mn keelpijn te genezen (dat vond ik eigenlijk best heel mooi gevonden van mezelf) ;-). Direct daarna kreeg ik rare uitslag op mn lichaam die zich in rap tempo uitbreidde: rode niet-jeukende vlekjes, alsof ik de mazelen had. Ik ben toen maar weer gestopt met de pilletjes (ook op aanraden van de huisarts, want het was waarschijnlijk een allergische reactie op Aerius) maar de hoeveelheid vlekjes bleef ook daarna alleen maar toenemen. Ik heb vervolgens maar gewacht tot mijn UMC-bezoek een week later (nog vanwege de notenallergie) en daar heb ik de vlekjes aan de huidarts/allergoloog laten zien - het bleek tot mijn grote verbijstering volgens haar eczeem (daar heb ik vanaf mijn geboorte tot mn 18de behoorlijk last van gehad, maar ik had het nu niet herkend). Ik kreeg hormoonzalf mee, waar ik me twee keer per dag mee in moest smeren en waar ik niet blij mee was (maar op mn 18de was ik met hormoonzalf binnen een week van mn eczeem af, dus 'dan maar..') Ook werd er die dag bloed afgenomen om te kijken in hoeverre het eczeem in mn bloed aanwezig was (de uitslag zou 4 weken op zich laten wachten) en er werd een afspraak gemaakt voor over zeven weken bij het eczeemspreekuur, waar ik ook een maatschappelijk werkster toegewezen zou krijgen (niet alleen om mij te vertellen dat ik er ook met eczeem wezen mag, maar ook voor praktische tips hoe om te gaan met onrustige tijden) De allergie-krasjes-test waar ik eigenlijk voor kwam en het maken van een afspraak voor de provocatietesten werd uitgesteld vanwege mijn onrustige huid... Wel mocht ik weer beginnen met Aerius.
Ik heb drie weken lang huilend voor de spiegel gestaan en mezelf twee maal daags ingesmeerd met hormoonzalf: de vlekjes bleven zich uitbreiden. Het kwam als oud psychisch zeer uit mijn huid kruipen en een soort blinde paniek maakte zich van mij meester. Maar ik moest en zou dit angstige gevoel en de herinnering aan wat eczeem met je doet gaan oplossen met positieve gedachtes en liefdevolle meditaties (daarover had ik het voornamelijk in mn blog ‘intentiewaarde’). Toch bleef er ergens iets knagen: er klopte iets niet.. maar angst had helaas tòch nog de overhand en overschreeuwde, samen met de vlekjes en de oorsuizingen en duizelingen die zich ook hadden toegevoegd aan de algehele malaise, mijn intuïtie en gezonde verstand.
Totdat mijn keelpijn, die al die tijd was blijven sluimeren, weer enorm op kwam zetten. Toen pas werd ik wakker van mijn inwendige alarmbellen: dit was geen eczeem! En iets zei me dat de rode vlekjes met die keelpijn te maken hadden, al vond ik het een vreemde combinatie. Een paar dagen later (het was Pinksteren) kon ik bij de huisarts terecht. Ik vertelde hem van mijn UMC-bezoek, de diagnose, de hormoonzalf en mijn keelpijn en liet hem vervolgens mijn lichaam zien. "Och meisje.. daar valt toch niet tegenop te smeren en zeker niet met hormoonzalf.. dit is helemaal geen eczeem?!". In mijn keel bleek een flinke keelontsteking te broeden... de virale infectie van maart was overgegaan in een bacteriële en vanwege verwaarlozing was heel mijn lichaam hier slachtoffer van geworden.
Voor het eerst in mijn leven was ik blij met een antibioticakuur (deze keer was 'ie heftig: 4 maal daags een penicilline caspule) en alle bijkomende bijverschijnselen. Binnen drie dagen was ik van alle vlekjes (en de keelpijn uiteraard) af! De uitslag van mijn bloedtest was inmiddels ook bekend en ik werd gebeld door het UMC: het eczeem in mijn bloed was relatief laag. Goh.. Toen ik vertelde dat ik zelf al had geconstateerd dat het geen eczeem was en ik inmiddels aan de antibiotica zat, zei ze, werkelijk waar (!) "Ja toen je weg was vroeg ik me al af of ik je niet te snel naar huis had gestuurd met de diagnose 'eczeem', omdat het toch ook wel een bacteriële of virale infectie* had kunnen zijn. Ik had je er nog over willen spreken. Mijn excuses dat ik dat vergeten ben" (...) (* ze had er een duurder woord voor, maar dat weet ik niet meer, het rijmt op eczeem iig) ;-)
Waarom dit lange verhaal over mijn kwaaltjes? Omdat er naar mijn idee een enorm moraal in zit: luister naar je gevoel, je intuïtie en je eigen lichaam! Al klinkt dat stemmetje nòg zo ver weg. En zelfs als een arts je iets voorschrijft, neem het niet klakkeloos aan. Je weet echt zó veel meer dan je zelf soms vermoedt..
Healthy blessings, Marielle
Afgelopen twee maanden: ik had keelpijn die maar niet over ging. Die keelpijn had ik al sinds eind maart, vlak voor mijn verhuizing. Het was een virus en moest overgaan met rust.. Dat met die rust wilde tijdens en na mijn verhuizing niet zo goed lukken, dus de keelpijn bleef. Ruim een maand geleden ben ik daarom maar voor het eerst in mn leven begonnen aan anti-hooikoorts-pilletjes (Aerius - had ik na mijn laatste ziekenhuisbezoek meegekregen), want wie weet was mn lichaam wel gewoon aan het knokken tegen de hooikoorts en had het geen tijd en energie over om mn keelpijn te genezen (dat vond ik eigenlijk best heel mooi gevonden van mezelf) ;-). Direct daarna kreeg ik rare uitslag op mn lichaam die zich in rap tempo uitbreidde: rode niet-jeukende vlekjes, alsof ik de mazelen had. Ik ben toen maar weer gestopt met de pilletjes (ook op aanraden van de huisarts, want het was waarschijnlijk een allergische reactie op Aerius) maar de hoeveelheid vlekjes bleef ook daarna alleen maar toenemen. Ik heb vervolgens maar gewacht tot mijn UMC-bezoek een week later (nog vanwege de notenallergie) en daar heb ik de vlekjes aan de huidarts/allergoloog laten zien - het bleek tot mijn grote verbijstering volgens haar eczeem (daar heb ik vanaf mijn geboorte tot mn 18de behoorlijk last van gehad, maar ik had het nu niet herkend). Ik kreeg hormoonzalf mee, waar ik me twee keer per dag mee in moest smeren en waar ik niet blij mee was (maar op mn 18de was ik met hormoonzalf binnen een week van mn eczeem af, dus 'dan maar..') Ook werd er die dag bloed afgenomen om te kijken in hoeverre het eczeem in mn bloed aanwezig was (de uitslag zou 4 weken op zich laten wachten) en er werd een afspraak gemaakt voor over zeven weken bij het eczeemspreekuur, waar ik ook een maatschappelijk werkster toegewezen zou krijgen (niet alleen om mij te vertellen dat ik er ook met eczeem wezen mag, maar ook voor praktische tips hoe om te gaan met onrustige tijden) De allergie-krasjes-test waar ik eigenlijk voor kwam en het maken van een afspraak voor de provocatietesten werd uitgesteld vanwege mijn onrustige huid... Wel mocht ik weer beginnen met Aerius.
Ik heb drie weken lang huilend voor de spiegel gestaan en mezelf twee maal daags ingesmeerd met hormoonzalf: de vlekjes bleven zich uitbreiden. Het kwam als oud psychisch zeer uit mijn huid kruipen en een soort blinde paniek maakte zich van mij meester. Maar ik moest en zou dit angstige gevoel en de herinnering aan wat eczeem met je doet gaan oplossen met positieve gedachtes en liefdevolle meditaties (daarover had ik het voornamelijk in mn blog ‘intentiewaarde’). Toch bleef er ergens iets knagen: er klopte iets niet.. maar angst had helaas tòch nog de overhand en overschreeuwde, samen met de vlekjes en de oorsuizingen en duizelingen die zich ook hadden toegevoegd aan de algehele malaise, mijn intuïtie en gezonde verstand.
Totdat mijn keelpijn, die al die tijd was blijven sluimeren, weer enorm op kwam zetten. Toen pas werd ik wakker van mijn inwendige alarmbellen: dit was geen eczeem! En iets zei me dat de rode vlekjes met die keelpijn te maken hadden, al vond ik het een vreemde combinatie. Een paar dagen later (het was Pinksteren) kon ik bij de huisarts terecht. Ik vertelde hem van mijn UMC-bezoek, de diagnose, de hormoonzalf en mijn keelpijn en liet hem vervolgens mijn lichaam zien. "Och meisje.. daar valt toch niet tegenop te smeren en zeker niet met hormoonzalf.. dit is helemaal geen eczeem?!". In mijn keel bleek een flinke keelontsteking te broeden... de virale infectie van maart was overgegaan in een bacteriële en vanwege verwaarlozing was heel mijn lichaam hier slachtoffer van geworden.
Voor het eerst in mijn leven was ik blij met een antibioticakuur (deze keer was 'ie heftig: 4 maal daags een penicilline caspule) en alle bijkomende bijverschijnselen. Binnen drie dagen was ik van alle vlekjes (en de keelpijn uiteraard) af! De uitslag van mijn bloedtest was inmiddels ook bekend en ik werd gebeld door het UMC: het eczeem in mijn bloed was relatief laag. Goh.. Toen ik vertelde dat ik zelf al had geconstateerd dat het geen eczeem was en ik inmiddels aan de antibiotica zat, zei ze, werkelijk waar (!) "Ja toen je weg was vroeg ik me al af of ik je niet te snel naar huis had gestuurd met de diagnose 'eczeem', omdat het toch ook wel een bacteriële of virale infectie* had kunnen zijn. Ik had je er nog over willen spreken. Mijn excuses dat ik dat vergeten ben" (...) (* ze had er een duurder woord voor, maar dat weet ik niet meer, het rijmt op eczeem iig) ;-)
Waarom dit lange verhaal over mijn kwaaltjes? Omdat er naar mijn idee een enorm moraal in zit: luister naar je gevoel, je intuïtie en je eigen lichaam! Al klinkt dat stemmetje nòg zo ver weg. En zelfs als een arts je iets voorschrijft, neem het niet klakkeloos aan. Je weet echt zó veel meer dan je zelf soms vermoedt..
Healthy blessings, Marielle
maandag 24 mei 2010
levensloop
Aan een picknicktafel te midden van een zo goed als verlaten stukje overweldigende natuur had ik het met drie vriendinnen over grote en minder grote levenskwesties. De tijd vloog voorbij. En daar ergens middenin schoof zij voorbij. Heel langzaam. Het deed iets met me, maar wat precies weet ik niet. Het was zo krachtig en tegelijkertijd zo nietig. Zo tijdloos en tegelijkertijd zo vergankelijk. Zo ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Zo onbeduidend en tegelijkertijd zo veelbetekenend. Het was zó mooi. Ik wilde het vereeuwigen, maar ik was te laat, hoe langzaam het ook ging. Alsof alleen míjn tijd even stil had gestaan. De avond ging door. Maar ze kwam terug. Deze keer was ik niet te laat. Maar de exacte symboliek heb ik niet kunnen vatten.
Timeless blessings, Marielle
zaterdag 22 mei 2010
vet- en lichtbollen
Op 'onze' aarde heb je plekken waar het energieveld heel erg hoog is. Het schijnt dat ik momenteel op zo'n plek woon. Ik moet ook eerlijk zeggen: er hàngt hier iets.. Echt apodictisch (zó’n mooi woord) voelbaar. Het is ook niet zo gek als je bedenkt dat ik zo goed als naast het Engebergje (Enghenbergje) woon, een grafheuvel die is overgebleven uit de late steentijd (2500-2000 voor Christus). Over deze grafheuvel bestaan vele volkssagen. Ik heb ze nog niet kunnen achterhalen. Wel weet ik dat deze grafheuvel tot één van de krachtplaatsen van Nederland behoort.
Terug naar nu: de kraai landde vandaag weer even op mijn balkon (ik heb nieuwe bollen gekocht). Zo snel, dat het me alleen lukte dit beeld op mijn netvlies vast te leggen. Ik vind het zó bijzonder: zo’n grote vogel, zó dichtbij. Met mijn camera (mobiel) in de aanslag ging ik wat alerter in de zon zitten. En zowaar.. het lukte me alsnog. In de verte en in vogelvlucht weliswaar. Maar toch.
Op mijn tweede foto verscheen echter tot mijn grote verbazing iets heel anders. Lichtbollen. Orbs lees ik net. Nu mag jij het zeggen: gewoon iets technisch of bestaat het gezelschap waarin ik me bevind uit meer dan alleen de vogels en Yula?
Luminous blessings, Marielle
donderdag 20 mei 2010
een pittig geschenkje uit de hemel
Volgens mij heb ik een kadootje gekregen. Of een aanmoediging. Het lag een paar dagen geleden zomaar ineens op de rand van mijn balkon. En het kan eigenlijk bijna niet anders dan dat het daar door een vogel is neergelegd: een halve maar nog steeds behoorlijk grote pit. Een koolmeesje zou zich er een breuk aan getild moeten hebben, maar dan is het is vast óf van de Vlaamse gaai, óf van de twee enorme en gìtzwarte kraaien die hier in de hoge boom een nest hebben (en waarvan er laatst één, luid krassend, de gaai van mijn balkon wegjaagde, wat echt heel ontzagwekkend was om van zo dichtbij te zien en te horen). En daar houdt mijn 'rationele fantasie' helaas op: ik kan niets of niemand anders bedenken. Maar ik vind het zo ook al een heel mooi verhaal. En de pit wordt met de dag roder aan de bolle kant. Dat laatste heeft vast een biologische verklaring. Maar ik vind het hele gebeuren al met al zó bijzonder, dat ik de pit inmiddels dankbaar op mijn altaartje heb gelegd ;-) En morgen zal ik de inmiddels lege pindazakjes vervangen.
Feathered blessings, Marielle
Feathered blessings, Marielle
dinsdag 18 mei 2010
de intentiewaarde
Dat terugkomen binnen drie weken ging niet helemaal goed. Ik dool een beetje. Ik geniet in mn nieuwe huisje, maar ben ook onrustig bij het idee dat ik elk moment kan horen dat ze het af gaan breken. En dat is niet het enige waar ik onrustig van ben. Dus hup, al mn zwakke plekken op tilt en vooral mijn huid: die ademt mijn verleden weer uit. Maar... naast medicatie, die ik met gemengde gevoelens 'moet' gebruiken, doe ik momenteel vooral een groot beroep op mezèlf. Leed ik de afgelopen tijd al aan het nutteloosheidssyndroom, dan zou dat nu afgelopen moeten zijn: ik mag een interne grote schoonmaak houden en mezelf genezen! :)
Psychologen, spirituele aanhangers, kwantumfysici, genezers (reguliere en alternatieve), ja zelfs de 'commerciëlen' (...) hebben eigenlijk allemaal hetzelfde ontdekt. En ik ben een dankbaar deelgenoot van deze ontdekking :) De ontdekking van de waarde van intentie.
Ik ben me steeds meer bewust van de kracht van mijn eigen intentie. Omdat ik me steeds meer bewust ben van de manier waarop ik in het leven sta, naar mezelf kijk en vooral waarom ik datgene wat er gebeurt ervaar zoals ik het ervaar. En dus vooral: wat ik afroep over mezelf. Ervaringen uit het verleden drukken een stempel op nieuwe gebeurtenissen. Sterker nog: het vormt ze en maakt ze zoals ik denk dat ze zijn. Omdat ik het me op die manier herinner.
Op het gebied van wonen bijvoorbeeld sta ik ongelooflijk onbevangen en vrij van angst in het leven: tot nu toe is het altijd goed gegaan. Deze positieve herinnering en energie zit in mijn lichaam opgeslagen. Daar heb ik iedere nieuwe woonsituatie steeds weer mee gevoed (mee kúnnen voeden) en alleen daarop slaat het ook keer op keer aan. Zo ben ik dus als het ware geprogrammeerd. En dus gaat het zo. Want ik zie niet wat ik niet ken. Ik ervaar niet wat ik niet ken. Ik zie alleen maar positiviteit. En een prachtig nieuw huisje in het verschiet (visualisatie is een groot goed). Het is de kracht van mijn intentie geworden.
Maar ik heb ook oud zeer (en wie niet). Oud zeer vormt denk ik bij veel mensen een terugkerend thema. Er is een angst opgebouwd. Omdat je eerste ervaring(en) niet goed waren. Wanneer er zich een situatie voordoet die maar enigszins een soortgelijke negatieve uitwerking zou kúnnen hebben, wordt de oud-zeer-ervaring wakker en fluistert: "dat gaat tóch fout". En vervolgens kan het ook niet anders dan aanslaan op- en gevoed worden met nou precies datgene wat je niet wilt en waar je bang voor bent. "Zie nou wel". En je bent de instandhouder van je eigen angst. Van je eigen beperking. Want iets in je is er (onbewust) aan verslaafd geraakt.
De kracht van je gedachte. De kracht van je intentie. Positieve ervaringen brengen positieve gedachtes, maar je kunt het ook doorbreken en omdraaien: positieve gedachtes brengen positieve ervaringen! Kijk naar waar het wél goed gaat, wees er dankbaar voor, wees je bewust van waar het níet goed gaat en van de negatieve gedachtes die hierdoor (als een soort mantra's) zijn ontstaan, doorbréék die cirkel en overwin je negatieve overtuiging. Maak er positieve mantra's van. Voed je zelf er mee. Dag in, dag uit. Leef het. Weet het. Vertrouw het.
Je nieuwe en positieve intenties zullen uitkomen.
So mote it be, Marielle
Psychologen, spirituele aanhangers, kwantumfysici, genezers (reguliere en alternatieve), ja zelfs de 'commerciëlen' (...) hebben eigenlijk allemaal hetzelfde ontdekt. En ik ben een dankbaar deelgenoot van deze ontdekking :) De ontdekking van de waarde van intentie.
Ik ben me steeds meer bewust van de kracht van mijn eigen intentie. Omdat ik me steeds meer bewust ben van de manier waarop ik in het leven sta, naar mezelf kijk en vooral waarom ik datgene wat er gebeurt ervaar zoals ik het ervaar. En dus vooral: wat ik afroep over mezelf. Ervaringen uit het verleden drukken een stempel op nieuwe gebeurtenissen. Sterker nog: het vormt ze en maakt ze zoals ik denk dat ze zijn. Omdat ik het me op die manier herinner.
Op het gebied van wonen bijvoorbeeld sta ik ongelooflijk onbevangen en vrij van angst in het leven: tot nu toe is het altijd goed gegaan. Deze positieve herinnering en energie zit in mijn lichaam opgeslagen. Daar heb ik iedere nieuwe woonsituatie steeds weer mee gevoed (mee kúnnen voeden) en alleen daarop slaat het ook keer op keer aan. Zo ben ik dus als het ware geprogrammeerd. En dus gaat het zo. Want ik zie niet wat ik niet ken. Ik ervaar niet wat ik niet ken. Ik zie alleen maar positiviteit. En een prachtig nieuw huisje in het verschiet (visualisatie is een groot goed). Het is de kracht van mijn intentie geworden.
Maar ik heb ook oud zeer (en wie niet). Oud zeer vormt denk ik bij veel mensen een terugkerend thema. Er is een angst opgebouwd. Omdat je eerste ervaring(en) niet goed waren. Wanneer er zich een situatie voordoet die maar enigszins een soortgelijke negatieve uitwerking zou kúnnen hebben, wordt de oud-zeer-ervaring wakker en fluistert: "dat gaat tóch fout". En vervolgens kan het ook niet anders dan aanslaan op- en gevoed worden met nou precies datgene wat je niet wilt en waar je bang voor bent. "Zie nou wel". En je bent de instandhouder van je eigen angst. Van je eigen beperking. Want iets in je is er (onbewust) aan verslaafd geraakt.
De kracht van je gedachte. De kracht van je intentie. Positieve ervaringen brengen positieve gedachtes, maar je kunt het ook doorbreken en omdraaien: positieve gedachtes brengen positieve ervaringen! Kijk naar waar het wél goed gaat, wees er dankbaar voor, wees je bewust van waar het níet goed gaat en van de negatieve gedachtes die hierdoor (als een soort mantra's) zijn ontstaan, doorbréék die cirkel en overwin je negatieve overtuiging. Maak er positieve mantra's van. Voed je zelf er mee. Dag in, dag uit. Leef het. Weet het. Vertrouw het.
Je nieuwe en positieve intenties zullen uitkomen.
So mote it be, Marielle
donderdag 22 april 2010
'achteruitgang'
Ben ik weg van de ene boerderij, ben ik gevangen door de andere.. en dat vergt behoorlijk wat tijd en verantwoordelijkheid ;-) Maar ik ben nu echt bijna terug hoor. Binnen nu en drie weken in ieder geval. Want wat is nu een beter moment voor een "come-back" dan tijdens Mercurius retrograde.
Dat was dus ook wat ik nu alvast even kwam melden: het is weer zo ver. Mercurius loopt sinds 18 april en tot en met 11 mei weer 'achteruit': kans op stagnatie in het verkeer, de handel en de communicatie. Maar ook een goede tijd voor 'het oude'.
Vertrek vooral de komende drie weken, als je ergens op tijd moet zijn, ruim op tijd. Probeer grote aankopen of het tekenen van contracten nog even uit te stellen (geen nood als dat niet lukt, het zal mogelijk alleen nog, op welke manier ook, een vervolg krijgen of een wijziging ondergaan). Plan je nu een vakantie: plan 'm dan naar een bestemming waar je al eens eerder bent geweest.
Neem miscommunicatie niet te zwaar en vraag gewoon nog eens wat er nou bedoeld werd. Gooi je laptop of mobiel niet uit het raam wanneer deze niet doet wat jij wil. Maak de dingen af waar je eerder niet aan toe kwam. En zorg dat je deze 'klusjes' paraat hebt, ook als je een afspraak hebt; die zou namelijk wel eens niet door kunnen gaan of uitgesteld kunnen worden.. Oh ja, en zoek weer eens een oude bekende op. Als hij of zij jou nog niet opgezocht had. Of als je diegene nog niet op (de digitale) straat bent tegengekomen.
Kortom: het is weer even drie weken goed voor het oude, minder goed voor het nieuwe. Maar vergeet vooral niet te genieten van de bloeiende natuur.
elleiraM ,sgnisselB thgirB
Dat was dus ook wat ik nu alvast even kwam melden: het is weer zo ver. Mercurius loopt sinds 18 april en tot en met 11 mei weer 'achteruit': kans op stagnatie in het verkeer, de handel en de communicatie. Maar ook een goede tijd voor 'het oude'.
Vertrek vooral de komende drie weken, als je ergens op tijd moet zijn, ruim op tijd. Probeer grote aankopen of het tekenen van contracten nog even uit te stellen (geen nood als dat niet lukt, het zal mogelijk alleen nog, op welke manier ook, een vervolg krijgen of een wijziging ondergaan). Plan je nu een vakantie: plan 'm dan naar een bestemming waar je al eens eerder bent geweest.
Neem miscommunicatie niet te zwaar en vraag gewoon nog eens wat er nou bedoeld werd. Gooi je laptop of mobiel niet uit het raam wanneer deze niet doet wat jij wil. Maak de dingen af waar je eerder niet aan toe kwam. En zorg dat je deze 'klusjes' paraat hebt, ook als je een afspraak hebt; die zou namelijk wel eens niet door kunnen gaan of uitgesteld kunnen worden.. Oh ja, en zoek weer eens een oude bekende op. Als hij of zij jou nog niet opgezocht had. Of als je diegene nog niet op (de digitale) straat bent tegengekomen.
Kortom: het is weer even drie weken goed voor het oude, minder goed voor het nieuwe. Maar vergeet vooral niet te genieten van de bloeiende natuur.
elleiraM ,sgnisselB thgirB
zaterdag 10 april 2010
alle (nieuw) begin is moeilijk
Ik ben over en terwijl ik nog even tast naar vaste grond onder de voeten, wil ik jullie laten genieten van het tegenovergestelde :)
Deze korte film is gemaakt door Christian Letruria in Zuid-Afrika (2008)
Muziek: Sigur Ros - Hoppypolla (takk 2005)
De blauwe kraanvogel is de nationale vogel van Zuid-Afrika. Sinds 1980 ging de populatie plotseling hard achteruit en is het een bedreigde diersoort.
Deze korte film is gemaakt door Christian Letruria in Zuid-Afrika (2008)
Muziek: Sigur Ros - Hoppypolla (takk 2005)
De blauwe kraanvogel is de nationale vogel van Zuid-Afrika. Sinds 1980 ging de populatie plotseling hard achteruit en is het een bedreigde diersoort.
zaterdag 27 maart 2010
plotseling
Ik ben er nog. Maar mijn leven nam vorige week donderdag ineens een drastische wending (om 't maar even niet-dramatisch te benoemen) ;-) Vlak voordat ik naar Voorst vertrok om met 'mam en zus' heerlijk te gaan genieten in de sauna, deelde de 'boer' plotseling mee dat ik per 1 april kon vertrekken. 'Omdat ik nog steeds geen baan heb, de zomer eraan komt en hij dan zijn privacy kwijt is overdag'. En dat had hij al aangekondigd in januari.. Die man verzint echt continu de meest bizarre onvriendelijke dingen of ontkent of verdraait zonder blikken of blozen gemaakte afspraken. Ik heb ook zelden zò'n negatief persoon meegemaakt als hij. Wat ik allemaal al niet heb moeten slikken het afgelopen half jaar. Stond ik dan. Zonder contract. En met mijn temperament... Ik ben de volgende dag naar 't juridisch loket gegaan. Ook zonder contract heeft hij geen poot om op te staan. Maar mijn gevoel van 'fijn wonen' en de verstandhouding waren er na deze 'aanvaring' niet echt beter op geworden. Binnen een bijna onvoorstelbaar snelle tijd vond ik iets anders via HOD. Waarschijnlijk voor korte duur, maar alles beter dan hier nog langer blijven. Tot overmaat van ramp heb ik sinds eergisteren ook geen internet meer. Dat deelde ik met mijn buurmeisje, maar ook zij gaat verhuizen en had de boel per de 25ste afgesloten. Vanaf volgende week zaterdag zit ik in m'n nieuwe huisje. Hoe ik daar internet ga regelen zie ik dan wel. Nu eerst pakken. Daar ben ik reuzegoed in.. Moving blessings, Marielle
zaterdag 20 maart 2010
maandag 15 maart 2010
rik, die hemel en aarde verbond
Gisteren was het wereldwijd π-dag. Vandaag is het Rik-dag. Niet wereldwijd. Maar wel met een impact die voor mij groter is dan dat. Op 15 maart, in het jaar 1973, werd Rik geboren. Rik, met wie ik sinds de kleuterschool in de klas zat. Rik, met wie ik later zou gaan trouwen. Rik, die mij bewees dat er meer is tussen hemel en aarde.
Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...
Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.
Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.
Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.
Het was 15:35 uur.
Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.
’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.
Op 15:35 uur.
Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.
Memorial blessings, Marielle
Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...
Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.
Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.
Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.
Het was 15:35 uur.
Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.
’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.
Op 15:35 uur.
Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.
Memorial blessings, Marielle
zondag 14 maart 2010
hapπ birthday!
Mama, Erwin, Marco, Jan, Albert r.i.p. Einstein en alle andere bijzondere mensen die op deze mooie pi-dag jarig zijn.
Constant valuable blessings, Marielle
How I need a drink, alcoholic in nature, after the heavy lectures involving quantum mechanics...
Constant valuable blessings, Marielle
How I need a drink, alcoholic in nature, after the heavy lectures involving quantum mechanics...
woensdag 10 maart 2010
hoe de leeuw, de ram & de koe de lente inluiden
Mars loopt weer recht! Sinds vanavond 18:07 uur. En vanaf morgenavond dezelfde tijd weer op volle snelheid. Aangezien mijn vorige weersvoorspelling aan de hand van astrologie helemaal de mist in ging, zou ik mij er niet meer aan wagen. Maar vandaag was er geen mist te bekennen en waren hemel en hoofd helder, dus ach.. ik werp een natte vinger in de lucht en een blik in Solar Fire.
Het is afgelopen met de kou! Mars, de planeet van onder andere hitte, staat in Leeuw (het teken van de Zon). En over tien dagen, 20 maart, ook aan het begin van de avond, glijdt de Zon het teken Ram in (en dat is weer het teken van de planeet Mars). Dit is het astronomische begin van de lente. En van Ostara. Iemand die daar momenteel níet naar verlangt?
Vanaf dat moment (20 maart, 18:33 uur) zijn de Zon en de planeet Mars dus gezellig op bezoek in elkaars teken (en staan ze ‘in receptie’ zoals dat in de astrologie heet). Met een opperbest en dus zonnig humeur verstrengelen ze hun krachten en vormen ze een extra energetisch krachtveld. Als dat geen warmere dagen voorspelt (eet ik mijn muts op). En met een beetje lef (en huis-tuin-en-keuken-astrologie) ga ik nu zeggen dat 25 en 26 maart twee écht warme uitschieters zullen zijn... (brr)
Eén ding is in ieder geval zeker: eind maart mogen de koeien weer naar buiten! :)
Warm spring-like blessings, Marielle
PS: vannacht droomde ik dat Karen mij heel hard op de vingers tikte voor dit bericht. Ik werd alleen net wakker voordat ze me ging uitleggen waarom...
Het is afgelopen met de kou! Mars, de planeet van onder andere hitte, staat in Leeuw (het teken van de Zon). En over tien dagen, 20 maart, ook aan het begin van de avond, glijdt de Zon het teken Ram in (en dat is weer het teken van de planeet Mars). Dit is het astronomische begin van de lente. En van Ostara. Iemand die daar momenteel níet naar verlangt?
Vanaf dat moment (20 maart, 18:33 uur) zijn de Zon en de planeet Mars dus gezellig op bezoek in elkaars teken (en staan ze ‘in receptie’ zoals dat in de astrologie heet). Met een opperbest en dus zonnig humeur verstrengelen ze hun krachten en vormen ze een extra energetisch krachtveld. Als dat geen warmere dagen voorspelt (eet ik mijn muts op). En met een beetje lef (en huis-tuin-en-keuken-astrologie) ga ik nu zeggen dat 25 en 26 maart twee écht warme uitschieters zullen zijn... (brr)
Eén ding is in ieder geval zeker: eind maart mogen de koeien weer naar buiten! :)
Warm spring-like blessings, Marielle
PS: vannacht droomde ik dat Karen mij heel hard op de vingers tikte voor dit bericht. Ik werd alleen net wakker voordat ze me ging uitleggen waarom...
maandag 8 maart 2010
dirigent van mijn eigen hart
Ik loop tegen een vreemd fenomeen aan. Misschien heet dat fenomeen zelfs wel Marielle. Hoe gek is het als je jezelf niet kent?
Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.
De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.
De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier ("wat attent" nou.. nee dus). Dat is er zó ingeslopen (waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?
Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel me schuldig wanneer een ander moeite voor me moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..
En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)
Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.
(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)
Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...
Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.
Met dank aan PM, RR, JW en MvB.
Inner blessings, Marielle
Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:
PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.
PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!
Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.
Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?
Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.
De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.
De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier ("wat attent" nou.. nee dus). Dat is er zó ingeslopen (waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?
Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel me schuldig wanneer een ander moeite voor me moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..
En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)
Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.
(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)
Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...
Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.
Met dank aan PM, RR, JW en MvB.
Inner blessings, Marielle
Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:
PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.
PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!
Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.
Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?
maandag 1 maart 2010
“de vingerwijzing gods”
Er zijn mensen die vaker dan anderen ervaren ‘waarom heb ík dat nou weer?!’, die zich ‘anders’ voelen, vaker in uitzonderlijke situaties terecht komen, het gevoel hebben in een patstelling terecht te zijn gekomen, een gevoel van onrechtvaardigheid hebben, last van aanvangstwijfel hebben, uitzondering op de regel zijn en de ‘boel’ altijd onbedoeld weer op hun kop zetten, bij wie plannen geen zin heeft omdat alles toch altijd anders uitpakt en die het gevoel hebben altijd te Zoeken met een hoofdletter Z.
Wanneer je dat herkent bij jezelf is de kans heel groot dat er in je horoscoop een, zoals dat in de astrologie heet, jodfiguur, ongeaspecteerde planeet of een duet te vinden is.
Deze figuren staan over het algemeen voor een uitzonderlijke talent, maar als je het niet weet of niet goed weet hoe je er mee om moet gaan, kun je er behoorlijk last van hebben. Meestal voel je je onzeker in datgene waar juist je enorme kracht ligt. Een ander herkent die kracht. Jij absoluut niet.
Een ander kenmerk is dat de tweede helft van je leven wat betreft benadering en activiteiten compleet anders verloopt dan de eerste. En dat je te maken krijgt met keerpunten. In alle opzichten. In je familie en in de maatschappij. Je bent de ‘aanslingeraar’ voor de oplossing..
Toen ik Karen er voor het eerst in de les over hoorde vertellen ging er een wereld van herkenning voor me open. Ik heb maar liefst drie duets in mijn horoscoop. Ik ben dan ook altijd al Zoekende (mijn oude weblog is één groot vraagteken met een hoofdletter Z) ;-) en ik heb het plannen laten varen, omdat alles toch altijd anders verloopt. En als ik zelf niet dacht ‘heb ik dat weer?!’ dan wees een ander mij daar wel op. Ook ben ik regelmatig de uitzondering op de regel.
Is zo’n figuur geactiveerd dan kan de turbulentie inzetten (ik vermoed dan ook dat tenminste twee van de drie knoppen om zijn). Mijn talent(en) heb ik nog niet ontdekt, maar dat ik ze heb is een ding dat zeker is ;-) De meegekregen tips zijn: leef in het NU, accepteer je lot en geef mee, pin je niet vast op planningen en bedenk dat Zoeken je doel is.
Hm.. lastig.
Een troost: mensen met deze figuren zijn van grote betekenis en brengen verandering. De erkenning komt echter pas vaak na je dood. Ach.. daar kan ik wel mee leven.
Extraordinary searching blessings, Marielle
Wanneer je dat herkent bij jezelf is de kans heel groot dat er in je horoscoop een, zoals dat in de astrologie heet, jodfiguur, ongeaspecteerde planeet of een duet te vinden is.
Deze figuren staan over het algemeen voor een uitzonderlijke talent, maar als je het niet weet of niet goed weet hoe je er mee om moet gaan, kun je er behoorlijk last van hebben. Meestal voel je je onzeker in datgene waar juist je enorme kracht ligt. Een ander herkent die kracht. Jij absoluut niet.
Een ander kenmerk is dat de tweede helft van je leven wat betreft benadering en activiteiten compleet anders verloopt dan de eerste. En dat je te maken krijgt met keerpunten. In alle opzichten. In je familie en in de maatschappij. Je bent de ‘aanslingeraar’ voor de oplossing..
Toen ik Karen er voor het eerst in de les over hoorde vertellen ging er een wereld van herkenning voor me open. Ik heb maar liefst drie duets in mijn horoscoop. Ik ben dan ook altijd al Zoekende (mijn oude weblog is één groot vraagteken met een hoofdletter Z) ;-) en ik heb het plannen laten varen, omdat alles toch altijd anders verloopt. En als ik zelf niet dacht ‘heb ik dat weer?!’ dan wees een ander mij daar wel op. Ook ben ik regelmatig de uitzondering op de regel.
Is zo’n figuur geactiveerd dan kan de turbulentie inzetten (ik vermoed dan ook dat tenminste twee van de drie knoppen om zijn). Mijn talent(en) heb ik nog niet ontdekt, maar dat ik ze heb is een ding dat zeker is ;-) De meegekregen tips zijn: leef in het NU, accepteer je lot en geef mee, pin je niet vast op planningen en bedenk dat Zoeken je doel is.
Hm.. lastig.
Een troost: mensen met deze figuren zijn van grote betekenis en brengen verandering. De erkenning komt echter pas vaak na je dood. Ach.. daar kan ik wel mee leven.
Extraordinary searching blessings, Marielle
Abonneren op:
Berichten (Atom)
