levensloop

Aan een picknicktafel te midden van een zo goed als verlaten stukje overweldigende natuur had ik het met drie vriendinnen over grote en minder grote levenskwesties. De tijd vloog voorbij. En daar ergens middenin schoof zij voorbij. Heel langzaam. Het deed iets met me, maar wat precies weet ik niet. Het was zo krachtig en tegelijkertijd zo nietig. Zo tijdloos en tegelijkertijd zo vergankelijk. Zo ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Zo onbeduidend en tegelijkertijd zo veelbetekenend. Het was zó mooi. Ik wilde het vereeuwigen, maar ik was te laat, hoe langzaam het ook ging. Alsof alleen míjn tijd even stil had gestaan. De avond ging door. Maar ze kwam terug. Deze keer was ik niet te laat. Maar de exacte symboliek heb ik niet kunnen vatten.

Timeless blessings, Marielle

vet- en lichtbollen

Op 'onze' aarde heb je plekken waar het energieveld heel erg hoog is. Het schijnt dat ik momenteel op zo'n plek woon. Ik moet ook eerlijk zeggen: er hàngt hier iets.. Echt apodictisch (zó’n mooi woord) voelbaar. Het is ook niet zo gek als je bedenkt dat ik zo goed als naast het Engebergje (Enghenbergje) woon, een grafheuvel die is overgebleven uit de late steentijd (2500-2000 voor Christus). Over deze grafheuvel bestaan vele volkssagen. Ik heb ze nog niet kunnen achterhalen. Wel weet ik dat deze grafheuvel tot één van de krachtplaatsen van Nederland behoort.

Terug naar nu: de kraai landde vandaag weer even op mijn balkon (ik heb nieuwe bollen gekocht). Zo snel, dat het me alleen lukte dit beeld op mijn netvlies vast te leggen. Ik vind het zó bijzonder: zo’n grote vogel, zó dichtbij. Met mijn camera (mobiel) in de aanslag ging ik wat alerter in de zon zitten. En zowaar.. het lukte me alsnog. In de verte en in vogelvlucht weliswaar. Maar toch.

Op mijn tweede foto verscheen echter tot mijn grote verbazing iets heel anders. Lichtbollen. Orbs lees ik net. Nu mag jij het zeggen: gewoon iets technisch of  bestaat het gezelschap waarin ik me bevind uit meer dan alleen de vogels en Yula?

Luminous blessings, Marielle

een pittig geschenkje uit de hemel

Volgens mij heb ik een kadootje gekregen. Of een aanmoediging. Het lag een paar dagen geleden zomaar ineens op de rand van mijn balkon. En het kan eigenlijk bijna niet anders dan dat het daar door een vogel is neergelegd: een halve maar nog steeds behoorlijk grote pit. Een koolmeesje zou zich er een breuk aan getild moeten hebben, maar dan is het is vast óf van de Vlaamse gaai, óf van de twee enorme en gìtzwarte kraaien die hier in de hoge boom een nest hebben (en waarvan er laatst één, luid krassend, de gaai van mijn balkon wegjaagde, wat echt heel ontzagwekkend was om van zo dichtbij te zien en te horen). En daar houdt mijn 'rationele fantasie' helaas op: ik kan niets of niemand anders bedenken. Maar ik vind het zo ook al een heel mooi verhaal. En de pit wordt met de dag roder aan de bolle kant. Dat laatste heeft vast een biologische verklaring. Maar ik vind het hele gebeuren al met al zó bijzonder, dat ik de pit inmiddels dankbaar op mijn altaartje heb gelegd ;-) En morgen zal ik de inmiddels lege pindazakjes vervangen.

Feathered blessings, Marielle

 

Volledig album bekijken

pap en mam

Wanneer je durft te blijven luisteren
Met en naar je hart
Blijft de liefde
In stilte
Aan het woord

Ik hou van jullie! :) Marielle

een witte midwinter

Morgen, 21 december, om (bijna) precies te zijn 18:45 uur, gaat de Zon de Steenbok in. Dat is officieel het begin van Yule (en Midwinter of het Wintersolstitium, gevolgd door de langste nacht). De Zon maakt vanaf dat moment ook een aspect met de planeet Saturnus (die momenteel op 4° Weegschaal staat)

Maar tot die tijd (en sinds 12 december) maakt Saturnus, de planeet die onder andere staat voor (extreme) kou, alleen maar een aspect met de planeet Pluto. En andersom. En Pluto is nogal van de intensiteit en de stormen...

Wanneer twee planeten alleen maar een aspect met elkaar maken noemen we dat een duet. Ze willen dan nog wel eens in uitersten hun krachten kenbaar maken. Ik hoef denk ik niet uit te leggen hoe Saturnus en Pluto dit deze dagen deden ;-)

Maar vanaf Yule is er dus geen sprake meer van een duet tussen deze twee planeten. Dit duet komt 2 t/m 7 januari nog wel even terug. Ik vermoed dan ook dat het échte winterweer pas na die tijd af zal nemen.
(toevoeging 14 februari: ik kan beter nog geen weersvoorspeller worden aan de hand van astrologie...) ;-)

Hoe dan ook, voor nu:

Sparkling snowy blessings, Marielle

Volledig album bekijken

yula

Ik wilde heel graag een poesje. Maar dat mocht niet van de boer. Zelfs een konijn of hamster niet. Wist ik eigenlijk ook wel. Dat had hij in het begin al gezegd. Toch een beetje teleurgesteld vertrouwde ik er maar op dat áls het "meant to be" was... Ik weet zelfs nog wáár ik dat dacht, zo'n ruim een maand geleden.

8 december 2009, 21:47 uur: de boer klopt op mn deur. Of ik even mee wil komen. Ik trek mn schoenen aan en loop verbaasd, nieuwsgierig en toch ook een klein beetje achterdochtig achter hem aan naar zijn schuur. Of 'dat' soms van mij is. En hij wijst naar een hoek. In eerste instantie zie ik niets bijzonders. Dan springt er ineens iets wits met bruine en zwarte vlekken uit wat dekens.

Het is een poesje. Ze dwaalt al dagen op 'de dam'. Weggaan wil ze niet. In de buurt en op het internet is ze ontraceerbaar. Ik heb haar nog nooit gezien. Of ik het niet een nachtje wil proberen. Ik denk niet dat ik hoef te vertellen wat mijn antwoord was. En hóe blij ik was :) En ben.

Dat nachtje zijn er inmiddels al vier geworden. Ze gaat gewoon naar buiten, maar komt steeds weer terug. Ik heb haar Yula* genoemd. 

Bright magical & recycling blessings, Marielle

Volledig album bekijken

*) vrij vertaald naar Yule (het midwinterfeest op 21 december). Yule symboliseert het feest van het licht, het vertrouwen in de eeuwig durende cyclus en de terugkeer van het leven. Het woord Yule betekent ook (levens)wiel. Yula kwam op de dag dat ik mijn Yuleboom versierd had en op haar rechter schouder heeft ze een perfecte cirkel: het levenswiel. Numerologisch gezien kwam Yula in mijn leven op getal 22. In de Tarot is de 22ste kaart De Wereld. Ook deze kaart staat voor een soortgelijke thematiek, al is er bij De Wereld een eindpunt bereikt. Maar ook de wereld is rond... ;-)

wie op de wind en wolken let, zal zaaien noch oogsten

Vandaag tikten de fijne regendruppels uitnodigend tegen de ramen en deuren van mijn (inmiddels) warme huisje en luisterde ik naar mijn innerlijke stem. Of ik buiten kwam spelen. En ik kwam buiten spelen.

Ik pakte mijn fiets en trapte de wijde wereld in. De wijde wereld gegoten en besloten in Coelhorst. Dit kleine prachtige stukje wereld lag er op het eerste gezicht verlaten en donker bij. Ik moest hard trappen tegen de wind in en voelde haar ijzig koud tegen mijn voorhoofd en om mijn oren suizen. De miezerregen tintelde op mijn huid. Mijn al bijna drie maanden durende nieuwsgierigheid ging ik aan de wilgen hangen: ik sloeg een pad in wat ik al zo vaak links had laten liggen. Op het Natuurmonumentenbord was wel een tekst toegevoegd. Dat moest ergens in de afgelopen week zijn gebeurd dan. 'Verboden toegang voor onbevoegden' stond er nu bij. Geen idee waarvoor je bevoegd moest zijn. Ik voelde mij niet zo aangesproken.

Het was redelijk begaanbaar, maar veranderde al snel in een modderig pad. Mijn fietsbanden slipten weg in de drassige grond. Ik ging verder lopen en mijn schoenen veroorzaakten zompige zuigende geluiden. Het begon steeds harder te regenen en te waaien en de lucht werd donkergrijsblauw. Ergens in de verte hoorde ik mijn geheugen roepen dat ik dit pad al eerder bewandeld had. Maar ik wilde op verkenningstocht. Diep in gedachte liep ik stevig door. Mijn zintuigen namen het over. Op scherp. Ik snoof de geur van natte aarde en bladeren op. De natuur stroomde door mijn aderen en de regendruppels over mijn wangen. Vermengd met tranen. Ik kon er niets aan doen. Maar het was bevrijdend. En ik voelde me enorm verbonden.

Het pad liep dood. Althans, het pad kwam uit op een weidse akker waar ik weinig te zoeken had.  Tenzij... had ik niet iets te zaaien? Zie, zo bevoegd als wat dus! ;-)

Bright windy blessings, Marielle