de magische cirkel

Ze is er! En ik ben er trots op! :) De Magische Cirkel

Ik wens jullie allemaal een prachtige Imbolc: tijd om op te ruimen wat niet meer bij je past en te omarmen wat je koestert. Zodat alleen de voor jou belangrijke zaadjes heel binnenkort uit kunnen komen :)

Happy Imbolc blessings, Marielle

saturnus: barrière of fundament?

De planeet Saturnus loopt sinds vanochtend achteruit. Retrograde. Pas in juni dit jaar gaat Saturnus weer recht lopen. Zoals ik ook wat betreft Mercurius al vaker heb geschreven, betekent een retrogradegang dat de energie van deze planeet meer naar binnen is gericht. Bij Saturnus geldt dat dus ook. Het gaat nu alleen om verantwoordelijkheid, zekerheid, structuur, overzicht, ernst, soberheid, geweten en grenzen.

Saturnus wordt vanwege deze thema’s dan ook regelmatig door de astrologiekenners als zwaar(moedig) gezien. Toch is Saturnus een planeet waarop je kunt bouwen. Een vormgever zonder poespas. Streng maar rechtvaardig. Het is zoals het is. En zoals Joyce Hoen zo typerend schreef: “In een auto zonder goede remmen van een helling af rijden is levensgevaarlijk”. Soms hebben we die Saturnus-rem hard nodig. Saturnus zet ons met beide benen op de grond en vraagt ons of we wel goed bezig zijn (geweest) en zo niet, tja, dan maakt Saturnus het ons niet zo makkelijk. Meestal door via de buitenwereld barrières op te werpen.

Maar nu loopt Saturnus dus achteruit. En worden we gedwongen bij ons zèlf te rade te gaan of we wel goed bezig zijn. En als we niet het juiste pad volgen of te hard doorbanjeren en over onszelf heen walsen, zal Saturnus in onze binnenwereld een barrière opwerpen. Dan kan het zijn dat je gevoelsmatig vastloopt en even teruggeworpen wordt. Hardhandig met beiden benen op de grond.

Saturnus staat nu in het teken Weegschaal, dus zul je dit misschien vooral op het gebied van relaties ervaren. Niet alleen de liefdesrelaties, maar alle soorten relaties. Goede afwegingen maken. Samenwerking. Kiezen voor jezelf en/of een ander. De juiste balans vinden. Relateren. Oude patronen vallen je op. Verval je in dezelfde fout of onderneem je actie?

Ook geld en materiële zaken spelen een rol bij het teken Weegschaal. Heb je dat onder controle? Leef je te uitbundig of ben je juist gierig? Wat heb je écht nodig? De verantwoordelijkheid ligt bij jou.

Maar Saturnus loopt bij iedereen ook door zijn of haar geboortehoroscoop, dus ook op het gebied van het huis waar Saturnus nu doorheen loopt bij jou, of de planeten waarmee hij eventueel een verbinding maakt, zal deze retrogradegang voelbaar zijn.

Ben je echter op op deze gebieden lekker bezig en in balans met jezelf en de (buiten)wereld, dan is Saturnus heerlijk. Je ervaart in een bepaalde mate harmonie, zekerheid, structuur en je kunt de verantwoordelijkheid aan. Saturnus is echt zo'n kwaaie niet: belonen kan hij ook.

Hoe dan ook, het is tijd om de zaken (weer) op orde te krijgen. Overzicht te krijgen. Jezelf te kennen. Weten wie je bent, wat je wilt en wat je kunt. En wat je mag. Wees eerlijk naar jezelf. En naar de ander.

Balanced blessings, Marielle

doe eens gek op 12-12 om 12:12…

Soms ontstaat er ineens een juweeltje van een idee. Zo ook vorig jaar. In het mooie, optimistische brein van Mienke van Rozen. Zulke ideeën leven voort. En ik bedacht me dat ik dat natuurlijk ook op mijn kruimelpad kan delen! :) Ik hoop dan ook dat je meedoet en het wilt doorvertellen. Het is namelijk echt geweldig leuk om te doen. Of nee, zo kan ik dat niet stellen. IK vind het geweldig leuk om te doen :) Ik hoop jij ook:

12-12/12:12! Het moment waarop jij de mogelijkheid hebt om een onbekend persoon te verrassen met een aardigheidje.

Hoe doe je mee? Op zondag 12 december loop je de wijde wereld in met een kadootje. Dat kan van alles zijn: een zelfgebakken cake, een mooie tekening, een enkele bloem... wees creatief. Dit aardigheidje geef je aan de eerste de beste onbekende die je tegenkomt. Dat kan een straatkrantverkoper zijn, een snelle zakenman, de hangjongere, een hoogbejaarde dame, een moeder met een schare kinderen... iedereen komt in aanmerking.

Als je wilt, kun je er een briefje of kaartje bij doen waarop je in je eigen woorden uitlegt wat 12-12/12:12 is en/of de website www.12121212.nl vermeldt. Op deze site kan iedereen, de gevers en ontvangers, zijn of haar ervaring delen. Geef om precies 12:12 uur je kadootje, en geniet.

Waarom zou je mee willen doen? Gewoon, om een voorbeeld te zijn in de huidige maatschappij. Om de verkilling tegen te gaan. Om plezier te beleven aan het kopen/maken, inpakken en weggeven van een aardigheidje. Om een onbekende te laten ervaren dat menselijkheid nog steeds bestaat. Het is een oefening in lef, in enthousiasme en spontaniteit.

Doe mee en laat de mensen om jou heen weten dat zij ook mee kunnen doen. Er is ook een Twitteraccount @12121212actie dat je kunt volgen.

Dit initiatief is trouwens niet commercieel. Geen enkel belang is ermee gemoeid. Geen TV, geen graaibakken bij de supermarktkassa’s waar je de tweede week van december een kant-en-klaar cadeautje uit kunt kopen. Deze actie is puur 1:1 – menselijk contact. Het kadootje komt van JOU!

Vorig jaar hebben circa 200 mensen meegedaan aan dit initiatief. Hopelijk worden het er dit jaar minstens 2000. Een mooie aanloop voor 2012... want dan zal het een landelijk bekend evenement zijn, waar minimaal 20.000 (of 12.1212!) mensen aan mee zullen doen. Hoe mooi, op 12-12-12 om 12:12 uur :)

Surprising blessings, Marielle

de beer en de wedergeboorte

Vorig jaar november zat ik nog in mijn ‘stal’ op de dam van een boerderij. In prachtig Hoogland-West. Het was een intense tijd. Verdrietig, wanhopig soms, maar ook vol verwachting en mooie, leuke & bijzondere momenten. Er lag een heel nieuw pad voor me open. Dat was ook het moment dat ik dit weblog begon.

En zo, via mijn kruimelpad, kwam ik bijna exact een jaar geleden op het pad van Yokkobears. Na het lezen van al die verhalen en het zien van de foto’s, wist ik ineens heel zeker dat ik zo’n beertje wilde. Ik zag het als een soort wedergeboortebeer. Daar ben je tenslotte nooit te oud voor ;-) Ik schreef Fleur en zij ging voor mij, heel intuïtief, aan de slag. En zo werd in haar bijzondere atelier mijn beertje geboren.

Maar door omstandigheden, zoals verhuizingen en het zoeken naar werk, kwam het er vervolgens niet van het beertje hier heen te laten komen. Tot afgelopen week. En eigenlijk had ik ook geen mooier moment kunnen bedenken. Want de wedergeboorte is in volle gang :)

Misschien denk je nu toch: "een beer? hoe oud ben je ook alweer?",
maar voor mij is ze speciaal. Ze heeft een hart en draagt de herinnering aan een belangrijke fase in mijn leven. En de verwachting. Aan de mooie dingen en mensen die mijn pad nog gaan kruisen. En ooit hoop ik haar door te mogen geven aan een heel speciaal iemand…  Ik vind het een adembenemend (voor)uitzicht :)

Rebirth blessings, Marielle

    

de oogst, het zaadje en de sprinkhaan

Na een prachtige viering van de herfstequinox, oftewel Mabon, waarbij we met ruim twintig man (of eigenlijk vrouw, en één man) onze dankbaarheid voor onze symbolische oogst uitspraken en ons klaarmaakten voor de stilte tot Samhain, had ik het gevoel weer heel dicht bij de natuur en haar cyclus te staan. Altijd als de R in de maand verschijnt voel ik die verbondenheid heel sterk. Maar op de één of andere manier verdwijnt deze ook altijd weer, samen met die R. Als sneeuw voor de zon. Tijd om deze persoonlijke cyclus maar eens te doorbreken.

De aanvang van de herfst voelde deze keer sowieso al groots en verwachtingsvol. Alsof ik opnieuw op een nieuw punt beland ben. Mijn grootste oogst uit het afgelopen jaar bestond uit het inzicht, de kracht én de noodzaak om beter dan ooit tevoren bij mezelf te blijven, naar mijn innerlijke stem te luisteren en in actie te komen. Mijn huidige omstandigheden dagen me daarin ook nog eens enorm uit. Dat móet wel ergens goed voor zijn..

Ik merk dat bij mezelf blijven alleen al een behoorlijk actieve bezigheid is. ‘Blijven’ is ‘bij jezelf’ toch veel minder passief dan dat het woord doet vermoeden. Ik ben heel gevoelig voor de impulsen van buitenaf. Vergelijkbaar met een jonge hond zeg maar ;-) Vandaar dat mijn innerlijke stem zo belangrijk is. En wanneer dat lukt, dat blijven bij- en luisteren naar mezelf, (pas) dan ben ik onderweg en gaat de rest van mijn reis (of sprong) haar natuurlijke zelf.

Dus ik stemde af en luisterde. En besloot mijn natuur een handje te helpen.

Ik ga, naast psychologische astrologie en spirituele ontwikkeling, nog een opleiding volgen. Van een jaar en een dag. In Appelscha (alleen al van die plaatsnaam hou ik). Vandaag was de open dag / kennismaking en ik had er enorm veel zin. Vanochtend heel vroeg stond ik samen met de zon (innerlijk) stralend naast mijn bed.

Vlak voordat ik vertrok dook er naast mijn spiegel een sprinkhaan op. Weer een dankbaar momentje :) Want zegt ‘men’ niet dat wanneer er een sprinkhaan aan jou verschijnt, je op het punt staat een grote sprong voorwaarts te maken. Vooral wanneer je luistert naar je innerlijke stem?.. En dàt naast mijn spiegel! Tjee, wat een symboliek ;-)

Mijn innerlijke stem vroeg halverwege mijn reis naar Appelscha om aandacht. Dus ik luisterde uiteraard goed. Dat gaat me sowieso gemakkelijk af tijdens het autorijden, maar toch.. voor je het weet is ze weg en denk je dat je het je verbeeld hebt. Maar ik was alert vandaag. Dus ik checkte nog maar eens even alle gegevens voor die dag. Toch ineens met een lichtelijk onrustig voorgevoel. Adres: check. Tijd: check. Datum: … 2 oktober.. 2 oktober?? Niks alert.

Ik was vergeten te luisteren naar de stem van de kalender. 

Maar ik geloof dat niets voor niets gebeurt, dus deze vergissing zal ongetwijfeld een reden hebben. Al was het alleen maar de tijd en inspiratie die ik hierdoor kreeg om eindelijk weer eens een blog te schrijven :) En Appelscha zit in mijn knapzak.

Hoppy blessings, Marielle

de taal van je lichaam

De taal die je het meest eigen zou moeten zijn, maar soms zo moeilijk te verstaan is, of 'gewoon' genegeerd wordt. Om verschillende redenen...

Afgelopen twee maanden: ik had keelpijn die maar niet over ging. Die keelpijn had ik al sinds eind maart, vlak voor mijn verhuizing. Het was een virus (en dus geen ontsteking) en moest overgaan met rust.. Dat met die rust wilde tijdens en na mijn verhuizing niet zo héél goed lukken, dus de keelpijn bleef. Ruim een maand geleden ben ik daarom maar voor het eerst in mn leven begonnen aan anti-hooikoorts-pilletjes (Aerius) die ik na mijn laatste ziekenhuisbezoek mee had gekregen, want wie weet was mn lichaam wel gewoon aan het knokken tegen de hooikoorts en had het geen tijd en energie over om mn keelpijn te genezen (dat vond ik eigenlijk best heel mooi gevonden van mezelf) ;-). Direct daarna kreeg ik rare uitslag op mn lichaam die zich in een enorm tempo uitbreidde: rode niet-jeukende vlekjes, alsof ik de mazelen had. Dus ik stopte, ook op aanraden van de huisarts, met de pilletjes. Maar de hoeveelheid vlekjes bleef ook daarna alleen maar toenemen. Ik heb vervolgens maar gewacht tot mijn UMC-bezoek een week later (nog vanwege de notenallergie) en daar heb ik de vlekjes aan de huidarts/allergoloog laten zien - het bleek tot mijn grote verbijstering volgens haar eczeem. Een oude bekende. Die ik niet had herkend. Ik kreeg hormoonzalf mee, waarmee ik me twee keer per dag in moest smeren en waar ik niet blij mee was (maar waarmee ik op mn 18de binnen een week van mn eczeem af was, dus 'dan maar..') Ook werd er die dag bloed afgenomen om te kijken in hoeverre het eczeem in mn bloed aanwezig was en er werd een afspraak gemaakt bij het eczeemspreekuur, waar ik ook een maatschappelijk werkster toegewezen zou krijgen (niet alleen om mij te vertellen dat ik er ook met eczeem wezen mag, maar ook voor praktische tips hoe om te gaan met onrustige tijden) De allergie-krasjes-test waar ik eigenlijk voor kwam en het maken van een afspraak voor de provocatietesten werd uitgesteld vanwege mijn onrustige huid... Wel mocht ik weer beginnen met Aerius.

Ik heb mezelf drie weken lang twee maal daags ingesmeerd met hormoonzalf: de vlekjes bleven zich uitbreiden. Het kwam als oud psychisch zeer uit mijn huid kruipen en ik raakte in een soort blinde paniek. Maar ik moest en zou dit angstige gevoel en de herinnering aan wat eczeem met je doet gaan oplossen met positieve gedachtes en liefdevolle meditaties (daarover had ik het voornamelijk in mn blog ‘intentiewaarde’). Toch bleef er ergens iets knagen: er klopte iets niet.. Maar angst had helaas tòch nog de overhand en overschreeuwde, samen met de vlekjes en de oorsuizingen en duizelingen die zich ook hadden toegevoegd aan de algehele malaise, mijn intuïtie en gezonde verstand.

Totdat mijn keelpijn, die al die tijd was blijven sluimeren, weer enorm op kwam zetten. Toen pas werd ik wakker van mijn inwendige alarmbellen: die rode vlekjes hadden iets met mijn keelpijn te maken! Al vond ik het een vreemde combinatie, ik wist het ineens zo goed als zeker. Een paar dagen later kon ik bij de huisarts terecht. Ik vertelde hem van mijn UMC-bezoek, de diagnose, de hormoonzalf en mijn keelpijn en liet hem vervolgens mijn roodgevlekte lichaam zien. "Och meisje.. daar valt toch niet tegenop te smeren en zeker niet met hormoonzalf.. dit is helemaal geen eczeem?!". In mijn keel bleek een flinke keelontsteking te broeden... de virale infectie van maart was overgegaan in een bacteriële, en vanwege verwaarlozing was heel mijn lichaam hier slachtoffer van geworden.

Voor het eerst in mijn leven was ik blij met een antibioticakuur (deze keer was 'ie heftig: 4 maal daags een penicilline caspule) en alle bijkomende bijverschijnselen. Binnen drie dagen was ik van alle vlekjes (en de keelpijn uiteraard) af. De uitslag van mijn bloedtest was inmiddels ook bekend en ik werd gebeld door het UMC: het eczeem in mijn bloed was relatief laag. Goh.. Toen ik vertelde dat ik zelf al had geconstateerd dat het geen eczeem was en ik inmiddels aan de antibiotica zat, zei ze, werkelijk waar (!) "Ja toen je weg was vroeg ik me al af of ik je niet te snel naar huis had gestuurd met de diagnose 'eczeem', omdat het toch ook wel een bacteriële of virale infectie* had kunnen zijn. Ik had je er nog over willen spreken. Mijn excuses dat ik dat vergeten ben" (...) (* ze had er een duurder woord voor, maar dat weet ik niet meer, het rijmt op eczeem iig) ;-)

Waarom dit lange verhaal over mijn kwaaltjes? Omdat er een moraal in zit ;-)  Luister naar je gevoel, je intuïtie en je eigen lichaam! Al klinkt dat stemmetje nòg zo ver weg. En zelfs als een arts je iets voorschrijft, neem het niet klakkeloos aan. Je weet echt zó veel meer dan je zelf soms vermoedt..

Healthy blessings, Marielle

de intentiewaarde

Dat terugkomen binnen drie weken ging niet helemaal goed. Ik dool een beetje. Ik geniet in mn nieuwe huisje, maar ben ook onrustig bij het idee dat ik elk moment kan horen dat ze het af gaan breken. En dat is niet het enige waar ik onrustig van ben. Dus hup, al mn zwakke plekken op tilt en vooral mijn huid: die ademt mijn verleden weer uit. Maar... naast medicatie, die ik met gemengde gevoelens 'moet' gebruiken, doe ik momenteel vooral een groot beroep op mezèlf. Leed ik de afgelopen tijd al aan het nutteloosheidssyndroom, dan zou dat nu afgelopen moeten zijn: ik mag een interne grote schoonmaak houden en mezelf genezen! :)

Psychologen, spirituele aanhangers, kwantumfysici, genezers (reguliere en alternatieve), ja zelfs de 'commerciëlen' (...) hebben eigenlijk allemaal hetzelfde ontdekt. En ik ben een dankbaar deelgenoot van deze ontdekking :) De ontdekking van de waarde van intentie.

Ik ben me steeds meer bewust van de kracht van mijn eigen intentie. Omdat ik me steeds meer bewust ben van de manier waarop ik in het leven sta, naar mezelf kijk en vooral waarom ik datgene wat er gebeurt ervaar zoals ik het ervaar. En dus vooral: wat ik afroep over mezelf. Ervaringen uit het verleden drukken een stempel op nieuwe gebeurtenissen. Sterker nog: het vormt ze en maakt ze zoals ik denk dat ze zijn. Omdat ik het me op die manier herinner.

Op het gebied van wonen bijvoorbeeld sta ik ongelooflijk onbevangen en vrij van angst in het leven: tot nu toe is het altijd goed gegaan. Deze positieve herinnering en energie zit in mijn lichaam opgeslagen. Daar heb ik iedere nieuwe woonsituatie steeds weer mee gevoed (mee kúnnen voeden) en alleen daarop slaat het ook keer op keer aan. Zo ben ik dus als het ware geprogrammeerd. En dus gaat het zo. Want ik zie niet wat ik niet ken. Ik ervaar niet wat ik niet ken. Ik zie alleen maar positiviteit. En een prachtig nieuw huisje in het verschiet (visualisatie is een groot goed). Het is de kracht van mijn intentie geworden.

Maar ik heb ook oud zeer (en wie niet). Oud zeer vormt denk ik bij veel mensen een terugkerend thema. Er is een angst opgebouwd. Omdat je eerste ervaring(en) niet goed waren. Wanneer er zich een situatie voordoet die maar enigszins een soortgelijke negatieve uitwerking zou kúnnen hebben, wordt de oud-zeer-ervaring wakker en fluistert: "dat gaat tóch fout". En vervolgens kan het ook niet anders dan aanslaan op- en gevoed worden met nou precies datgene wat je niet wilt en waar je bang voor bent. "Zie nou wel". En je bent de instandhouder van je eigen angst. Van je eigen beperking. Want iets in je is er (onbewust) aan verslaafd geraakt.

De kracht van je gedachte. De kracht van je intentie. Positieve ervaringen brengen positieve gedachtes, maar je kunt het ook doorbreken en omdraaien: positieve gedachtes brengen positieve ervaringen! Kijk naar waar het wél goed gaat, wees er dankbaar voor, wees je bewust van waar het níet goed gaat en van de negatieve gedachtes die hierdoor (als een soort mantra's) zijn ontstaan, doorbréék die cirkel en overwin je negatieve overtuiging. Maak er positieve mantra's van. Voed je zelf er mee. Dag in, dag uit. Leef het. Weet het. Vertrouw het.

Je nieuwe en positieve intenties zullen uitkomen.

So mote it be, Marielle

dirigent van mijn eigen hart

Ik loop tegen een vreemd fenomeen aan. Misschien heet dat fenomeen zelfs wel Marielle. Hoe gek is het als je jezelf niet kent?

Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.

De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.

De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier (attent? nee dat is het dus niet). Dat is er zó ingeslopen (ik weet niet waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?

Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel mij schuldig wanneer een ander moeite voor mij moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..

En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)

Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.

(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)

Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...

Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.

Met dank aan PM, RR, JW en MvB.

Inner blessings, Marielle



Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:

PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.

PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!

Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.

Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?