de beer en de wedergeboorte

Vorig jaar november zat ik nog in mijn ‘stal’ op de dam van een boerderij. In prachtig Hoogland-West. Het was een intense tijd. Verdrietig, wanhopig soms, maar ook vol verwachting en mooie, leuke & bijzondere momenten. Er lag een heel nieuw pad voor me open. Dat was ook het moment dat ik dit weblog begon.

En zo, via mijn kruimelpad, kwam ik bijna exact een jaar geleden op het pad van Yokkobears. Na het lezen van al die verhalen en het zien van de foto’s, wist ik ineens heel zeker dat ik zo’n beertje wilde. Ik zag het als een soort wedergeboortebeer. Daar ben je tenslotte nooit te oud voor ;-) Ik schreef Fleur en zij ging voor mij, heel intuïtief, aan de slag. En zo werd in haar bijzondere atelier mijn beertje geboren.

Maar door omstandigheden, zoals verhuizingen en het zoeken naar werk, kwam het er vervolgens niet van het beertje hier heen te laten komen. Tot afgelopen week. En eigenlijk had ik ook geen mooier moment kunnen bedenken. Want de wedergeboorte is in volle gang :)

Misschien denk je nu toch: "een beer? hoe oud ben je ook alweer?",
maar voor mij is ze speciaal. Ze heeft een hart en draagt de herinnering aan een belangrijke fase in mijn leven. En de verwachting. Aan de mooie dingen en mensen die mijn pad nog gaan kruisen. En ooit hoop ik haar door te mogen geven aan een heel speciaal iemand…  Ik vind het een adembenemend (voor)uitzicht :)

Rebirth blessings, Marielle

    

de oogst, het zaadje en de sprinkhaan

Na een prachtige viering van de herfstequinox, oftewel Mabon, waarbij we met ruim twintig man (of eigenlijk vrouw, en één man) onze dankbaarheid voor onze symbolische oogst uitspraken en ons klaarmaakten voor de stilte tot Samhain, had ik het gevoel weer heel dicht bij de natuur en haar cyclus te staan. Altijd als de R in de maand verschijnt voel ik die verbondenheid heel sterk. Maar op de één of andere manier verdwijnt deze ook altijd weer, samen met die R. Als sneeuw voor de zon. Tijd om deze persoonlijke cyclus maar eens te doorbreken.

De aanvang van de herfst voelde deze keer sowieso al groots en verwachtingsvol. Alsof ik opnieuw op een nieuw punt beland ben. Mijn grootste oogst uit het afgelopen jaar bestond uit het inzicht, de kracht én de noodzaak om beter dan ooit tevoren bij mezelf te blijven, naar mijn innerlijke stem te luisteren en in actie te komen. Mijn huidige omstandigheden dagen me daarin ook nog eens enorm uit. Dat móet wel ergens goed voor zijn..

Ik merk dat bij mezelf blijven alleen al een behoorlijk actieve bezigheid is. ‘Blijven’ is ‘bij jezelf’ toch veel minder passief dan dat het woord doet vermoeden. Ik ben heel gevoelig voor de impulsen van buitenaf. Vergelijkbaar met een jonge hond zeg maar ;-) Vandaar dat mijn innerlijke stem zo belangrijk is. En wanneer dat lukt, dat blijven bij- en luisteren naar mezelf, (pas) dan ben ik onderweg en gaat de rest van mijn reis (of sprong) haar natuurlijke zelf.

Dus ik stemde af en luisterde. En besloot mijn natuur een handje te helpen.

Ik ga, naast psychologische astrologie en spirituele ontwikkeling, nog een opleiding volgen. Van een jaar en een dag. In Appelscha (alleen al van die plaatsnaam hou ik). Vandaag was de open dag / kennismaking en ik had er enorm veel zin. Vanochtend heel vroeg stond ik samen met de zon (innerlijk) stralend naast mijn bed.

Vlak voordat ik vertrok dook er naast mijn spiegel een sprinkhaan op. Weer een dankbaar momentje :) Want zegt ‘men’ niet dat wanneer er een sprinkhaan aan jou verschijnt, je op het punt staat een grote sprong voorwaarts te maken. Vooral wanneer je luistert naar je innerlijke stem?.. En dàt naast mijn spiegel! Tjee, wat een symboliek ;-)

Mijn innerlijke stem vroeg halverwege mijn reis naar Appelscha om aandacht. Dus ik luisterde uiteraard goed. Dat gaat me sowieso gemakkelijk af tijdens het autorijden, maar toch.. voor je het weet is ze weg en denk je dat je het je verbeeld hebt. Maar ik was alert vandaag. Dus ik checkte nog maar eens even alle gegevens voor die dag. Toch ineens met een lichtelijk onrustig voorgevoel. Adres: check. Tijd: check. Datum: … 2 oktober.. 2 oktober?? Niks alert.

Ik was vergeten te luisteren naar de stem van de kalender. 

Maar ik geloof dat niets voor niets gebeurt, dus deze vergissing zal ongetwijfeld een reden hebben. Al was het alleen maar de tijd en inspiratie die ik hierdoor kreeg om eindelijk weer eens een blog te schrijven :) En Appelscha zit in mijn knapzak.

Hoppy blessings, Marielle

de taal van je lichaam

De taal die je het meest eigen zou moeten zijn, maar soms zo moeilijk te verstaan is, of 'gewoon' genegeerd wordt. Om verschillende redenen...

Afgelopen twee maanden: ik had keelpijn die maar niet over ging. Die keelpijn had ik al sinds eind maart, vlak voor mijn verhuizing. Het was een virus (en dus geen ontsteking) en moest overgaan met rust.. Dat met die rust wilde tijdens en na mijn verhuizing niet zo héél goed lukken, dus de keelpijn bleef. Ruim een maand geleden ben ik daarom maar voor het eerst in mn leven begonnen aan anti-hooikoorts-pilletjes (Aerius) die ik na mijn laatste ziekenhuisbezoek mee had gekregen, want wie weet was mn lichaam wel gewoon aan het knokken tegen de hooikoorts en had het geen tijd en energie over om mn keelpijn te genezen (dat vond ik eigenlijk best heel mooi gevonden van mezelf) ;-). Direct daarna kreeg ik rare uitslag op mn lichaam die zich in een enorm tempo uitbreidde: rode niet-jeukende vlekjes, alsof ik de mazelen had. Dus ik stopte, ook op aanraden van de huisarts, met de pilletjes. Maar de hoeveelheid vlekjes bleef ook daarna alleen maar toenemen. Ik heb vervolgens maar gewacht tot mijn UMC-bezoek een week later (nog vanwege de notenallergie) en daar heb ik de vlekjes aan de huidarts/allergoloog laten zien - het bleek tot mijn grote verbijstering volgens haar eczeem. Een oude bekende. Die ik niet had herkend. Ik kreeg hormoonzalf mee, waarmee ik me twee keer per dag in moest smeren en waar ik niet blij mee was (maar waarmee ik op mn 18de binnen een week van mn eczeem af was, dus 'dan maar..') Ook werd er die dag bloed afgenomen om te kijken in hoeverre het eczeem in mn bloed aanwezig was en er werd een afspraak gemaakt bij het eczeemspreekuur, waar ik ook een maatschappelijk werkster toegewezen zou krijgen (niet alleen om mij te vertellen dat ik er ook met eczeem wezen mag, maar ook voor praktische tips hoe om te gaan met onrustige tijden) De allergie-krasjes-test waar ik eigenlijk voor kwam en het maken van een afspraak voor de provocatietesten werd uitgesteld vanwege mijn onrustige huid... Wel mocht ik weer beginnen met Aerius.

Ik heb mezelf drie weken lang twee maal daags ingesmeerd met hormoonzalf: de vlekjes bleven zich uitbreiden. Het kwam als oud psychisch zeer uit mijn huid kruipen en ik raakte in een soort blinde paniek. Maar ik moest en zou dit angstige gevoel en de herinnering aan wat eczeem met je doet gaan oplossen met positieve gedachtes en liefdevolle meditaties (daarover had ik het voornamelijk in mn blog ‘intentiewaarde’). Toch bleef er ergens iets knagen: er klopte iets niet.. Maar angst had helaas tòch nog de overhand en overschreeuwde, samen met de vlekjes en de oorsuizingen en duizelingen die zich ook hadden toegevoegd aan de algehele malaise, mijn intuïtie en gezonde verstand.

Totdat mijn keelpijn, die al die tijd was blijven sluimeren, weer enorm op kwam zetten. Toen pas werd ik wakker van mijn inwendige alarmbellen: die rode vlekjes hadden iets met mijn keelpijn te maken! Al vond ik het een vreemde combinatie, ik wist het ineens zo goed als zeker. Een paar dagen later kon ik bij de huisarts terecht. Ik vertelde hem van mijn UMC-bezoek, de diagnose, de hormoonzalf en mijn keelpijn en liet hem vervolgens mijn roodgevlekte lichaam zien. "Och meisje.. daar valt toch niet tegenop te smeren en zeker niet met hormoonzalf.. dit is helemaal geen eczeem?!". In mijn keel bleek een flinke keelontsteking te broeden... de virale infectie van maart was overgegaan in een bacteriële, en vanwege verwaarlozing was heel mijn lichaam hier slachtoffer van geworden.

Voor het eerst in mijn leven was ik blij met een antibioticakuur (deze keer was 'ie heftig: 4 maal daags een penicilline caspule) en alle bijkomende bijverschijnselen. Binnen drie dagen was ik van alle vlekjes (en de keelpijn uiteraard) af. De uitslag van mijn bloedtest was inmiddels ook bekend en ik werd gebeld door het UMC: het eczeem in mijn bloed was relatief laag. Goh.. Toen ik vertelde dat ik zelf al had geconstateerd dat het geen eczeem was en ik inmiddels aan de antibiotica zat, zei ze, werkelijk waar (!) "Ja toen je weg was vroeg ik me al af of ik je niet te snel naar huis had gestuurd met de diagnose 'eczeem', omdat het toch ook wel een bacteriële of virale infectie* had kunnen zijn. Ik had je er nog over willen spreken. Mijn excuses dat ik dat vergeten ben" (...) (* ze had er een duurder woord voor, maar dat weet ik niet meer, het rijmt op eczeem iig) ;-)

Waarom dit lange verhaal over mijn kwaaltjes? Omdat er een moraal in zit ;-)  Luister naar je gevoel, je intuïtie en je eigen lichaam! Al klinkt dat stemmetje nòg zo ver weg. En zelfs als een arts je iets voorschrijft, neem het niet klakkeloos aan. Je weet echt zó veel meer dan je zelf soms vermoedt..

Healthy blessings, Marielle

levensloop

Aan een picknicktafel te midden van een zo goed als verlaten stukje overweldigende natuur had ik het met drie vriendinnen over grote en minder grote levenskwesties. De tijd vloog voorbij. En daar ergens middenin schoof zij voorbij. Heel langzaam. Het deed iets met me, maar wat precies weet ik niet. Het was zo krachtig en tegelijkertijd zo nietig. Zo tijdloos en tegelijkertijd zo vergankelijk. Zo ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Zo onbeduidend en tegelijkertijd zo veelbetekenend. Het was zó mooi. Ik wilde het vereeuwigen, maar ik was te laat, hoe langzaam het ook ging. Alsof alleen míjn tijd even stil had gestaan. De avond ging door. Maar ze kwam terug. Deze keer was ik niet te laat. Maar de exacte symboliek heb ik niet kunnen vatten.

Timeless blessings, Marielle

plotseling

Ik ben er nog. Maar mijn leven nam vorige week donderdag ineens een drastische wending (om 't maar even niet-dramatisch te benoemen) ;-) Vlak voordat ik naar Voorst vertrok om met 'mam en zus' heerlijk te gaan genieten in de sauna, deelde de 'boer' plotseling mee dat ik per 1 april kon vertrekken. 'Omdat ik nog steeds geen baan heb, de zomer eraan komt en hij dan zijn privacy kwijt is overdag'. En dat had hij al aangekondigd in januari.. Die man verzint echt continu de meest bizarre onvriendelijke dingen of ontkent of verdraait zonder blikken of blozen gemaakte afspraken. Ik heb ook zelden zò'n negatief persoon meegemaakt als hij. Wat ik allemaal al niet heb moeten slikken het afgelopen half jaar. Stond ik dan. Zonder contract. En met mijn temperament... Ik ben de volgende dag naar 't juridisch loket gegaan. Ook zonder contract heeft hij geen poot om op te staan. Maar mijn gevoel van 'fijn wonen' en de verstandhouding waren er na deze 'aanvaring' niet echt beter op geworden. Binnen een bijna onvoorstelbaar snelle tijd vond ik iets anders via HOD. Waarschijnlijk voor korte duur, maar alles beter dan hier nog langer blijven. Tot overmaat van ramp heb ik sinds eergisteren ook geen internet meer. Dat deelde ik met mijn buurmeisje, maar ook zij gaat verhuizen en had de boel per de 25ste afgesloten. Vanaf volgende week zaterdag zit ik in m'n nieuwe huisje. Hoe ik daar internet ga regelen zie ik dan wel. Nu eerst pakken. Daar ben ik reuzegoed in.. Moving blessings, Marielle

rik, die hemel en aarde verbond

Gisteren was het wereldwijd π-dag. Vandaag is het Rik-dag. Niet wereldwijd. Maar wel met een impact die voor mij groter is dan dat. Op 15 maart, in het jaar 1973, werd Rik geboren. Rik, met wie ik sinds de kleuterschool in de klas zat. Rik, met wie ik later zou gaan trouwen. Rik, die mij bewees dat er meer is tussen hemel en aarde.

Het was zomervakantie 1988. De laatste zaterdag van juli zou hij gaan surfen met een vriendje van hem. Ze fietsten samen naar één van de vele plassen waarmee ons dorp was omgeven. Niet wetende dat het ook hun laatste zaterdag zou zijn; bij een onbewaakte spoorwegovergang benam de net voorbij gedenderde trein het zicht op de trein die van de andere kant kwam...

Toen ik het verschrikkelijke nieuws een dag later hoorde was het even alsof er ook een trein over míj heen reed.

Ik was er kapot van en kon de eerste dagen niets anders dan huilen. Zo ook op de dag voor zijn begrafenis. Huilend keek ik door mijn slaapkamerraam naar boven en praatte tegen hem. Ik snikte hoe verdrietig en boos ik was en ik smeekte om een teken als hij nu gelukkig was en het goed was ‘aan die andere kant’.
...
Het was indrukwekkend druk op zijn begrafenis. Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren. In een lange rij stond ik te wachten, terwijl ik zocht naar woorden die ik kon zeggen tegen zijn vader, moeder, broertje en oma. Ik kon ze niet vinden.

Na een lange tijd was ik aan de beurt. Ik weet niet waarom, maar op dat moment keek ik op mijn horloge.

Het was 15:35 uur.

Zijn moeder en oma omhelsden me. Deze omhelzing had ik niet verwacht en ik schrok er een beetje van. Ik had ze alleen maar handen zien schudden. Met z’n drieën stonden we daar en zijn moeder troostte mij (..) met de woorden dat Rik gelukkig was in de hemel en dat daar veel wind was. Perfect om te surfen. Ik kon alleen maar knikken. En huilen.

’s Avonds toen ik naar bed ging keek ik op de klok die in mijn slaapkamer hing. De klok stond stil.

Op 15:35 uur.

Even voelde ik een enorme stilte. Ik pakte de klok van de muur en rolde de batterijen een kwartslag. De stilte werd doorbroken door het getik. De klok deed het nog minstens een jaar op diezelfde batterijen.

Memorial blessings, Marielle

dirigent van mijn eigen hart

Ik loop tegen een vreemd fenomeen aan. Misschien heet dat fenomeen zelfs wel Marielle. Hoe gek is het als je jezelf niet kent?

Ik zou het liefst een complete e-mailwisseling hier willen plaatsen. maar dat is te persoonlijk. Jammer, want allemachtig, wat leerzaam.

De laatste tijd verzamelen er zich mensen om mij heen die mij, zeer kritisch, maar zonder oordeel, wijzen op mijn gedrag. En terwijl ik daar weer op reageer, geef ik mezelf antwoord. Als een soort explosief geweld ontvouwt zich mijn eigen waarheid en wordt deze aan mij geopenbaard.

De grootste ontdekking is dat ik altijd denk voor en vanuit een ander. Niet op de betweterige manier, maar op een soort van rekening-houden-met manier (attent? nee dat is het dus niet). Dat is er zó ingeslopen (ik weet niet waarom?) dat ik geen idee meer heb wat ík nu wil. En vind. Hoe raar is dat? Als iemand mij toch moet kennen..?

Ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan. Voel mij schuldig wanneer een ander moeite voor mij moet doen. Wil niemand kwetsen of ongelukkig maken (eigenlijk is dat best een arrogante gedachte..). En ik denk vaak dat ik geen recht van spreken heb. En vanuit al dát soort gedachten (de externe factoren) vormt zich mijn eerste reactie, die zelden aangeeft wat ik zelf wil. En dan te bedenken dat ik mezelf zo 'vrij' vond. Ja. Sorry..

En dat gebeurt dan iedere dag. Tijdens de kleinste alledaagse gebeurtenissen. Een simpel ja of nee zul je mij, om die reden, daarom ook zelden horen zeggen op een nog simpelere (persoonlijke) vraag.
Onlangs bleef het na een (uitgebreid 'ja maar omdat dus toen') antwoord van mij even stil aan de andere kant van de lijn. Net toen ik bedacht dat mijn analytische inzicht kennelijk een verpletterende indruk had achtergelaten, volgde een nieuwe, ontnuchterende, bijna retorische, vraag: “Word jij soms niet ongelofelijk moe van jezelf?!” (Mijn antwoord zal ik achterwege laten..)

Het gekke is: ik was me er niet eens van bewust hóe sterk dit in mij aanwezig is. En dat terwijl het volgens mij dé oorzaak is van veel van mijn ‘listige levensvragen’. Er zit uiteraard nog een veel diepere laag onder (want dit komt ergens vandaan zegt de ongeschoolde psycholoog in mij), dus ik haal de schop vast uit de schuur om de onderste steen boven te krijgen.

(Met transit Pluto vierkant mijn Maan en vierkant mijn Pluto en conjunct mijn Zwarte Maanszone gaat dat ook wel lukken en de klankborden en spiegels kruisen natuurlijk ook niet voor niets nu mijn pad)

Wat ik al wel helder heb is dat, net als bescheidenheid, ondergeschiktheid de mens niet (let wel: níet) siert. Het is te gemakkelijk. Terwijl situaties er juist voor geen enkele partij helderder of simpeler op worden. Niemand heeft er baat bij als je niet voor jezelf durft te spreken. Sterker nog: de wereld wordt er niet mooier op. Er is geen sprake van eerlijkheid, duidelijkheid, eenvoud, respect en positiviteit. Niet naar jezelf. En dus ook niet naar een ander. En die ander krijgt vaak ook nog eens, stiekem, de schuld. Want jíj bent toch het slachtoffer?...

Ik heb mezelf nu de volgende opdracht meegegeven: stel jezelf de vraag: “word ik (!) er nu blij van?” en schrap daarbij (in eerste instantie) alle 'externe factoren'. Klinkt simpel, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik zóiets moeilijks heb moeten doen.

Met dank aan PM, RR, JW en MvB.

Inner blessings, Marielle



Voetnoot: aangezien ik een persoonlijke reactie kreeg over volledig doorslaan, egoïsme, opstandigheid, sterallures, extreem en hautain gedrag, en omdat 'mam' mijn blog niet direct begreep, lijkt me een concreet voorbeeld op zijn plaats :) Nu lijkt het voor sommigen kennelijk wat rigoureus en extreem. Wat ik bedoel is in feite iets heel simpels:

PM aan de lijn. En PM had een document dat wel eens interessant zou kunnen zijn voor mij.

PM: wil jij dat document nu hebben?
IK: (weet dat PM al in bed ligt = externe factor) dat kan morgen ook wel
PM: dat vraag ik niet, wil jij het NU hebben?
IK: maar dan moet jij je bed uit, het kan echt wel wachten tot morgen
PM: hou toch eens op met denken voor een ander en zeg nou eens wat jíj wilt!

Dát bedoel ik. Een heel 'simpel en klein' voorbeeld. Maar dit gebeurt dus ook in grote, meer elementaire situaties. Op zich helemaal niet erg. Maar wél wanneer het gevolg is dat ik daardoor vragen als 'wat wil ík' en 'wat vind ík fijn' nu héél moeilijk, soms zelfs níet kan beantwoorden. Wat fluitenkruidje in haar reactie hieronder zo treffend en confronterend 'gebrek aan identiteit' noemt.

Daar wil ik dus heel graag aan werken. En dat heeft helemaal níets te maken met 'geen rekening meer willen houden met anderen'. Simpel samengevat wil ik eigenlijk gewoon zeggen: vergeet jezèlf niet, wanneer je rekening houdt met anderen. En nee.. ik ben geen heilige. Soms ben ik wel eens wat meer afwezig dan mensen lief is. Maar is dat niet wat anders?

een wonderlijke opbrengst

Met een warme & kleurige muts, dikke jas, wollen poncho, schapenwollen uggs, fiets en de Amnesty-collectebus heb ik vandaag glibberend (en toch nog bibberend) de diepere schoonheid van het platteland aanschouwd. Op een enkeling na (die, vól overtuiging, carnaval toch net even wat belangrijker vond dan de mensenrechten) was men gul, hartelijk en sociaal. De één wat uitgebreider van stof dan de ander, maar de portemonnee verscheen altijd. Ik werd er, om meerdere redenen, ongelofelijk blij van. Het bracht niet alleen veel op voor Amnesty, maar ook voor mij. Ik heb twee thee*-adresjes erbij (men schatte mij 10 jaar jonger, anders was 't misschien een borreladres ;-)). Nieuwe jeugdige vriendjes en vriendinnetje gemaakt (zouden het de uggs zijn geweest?). En misschien, héél misschien, wel een stacaravan als nieuwe woning. De 37-jarige eigenaar was er niet, dus het blijft nog éven spannend.  En.. volgens zijn tante (die open deed) zou hij wel eens dé nieuwe ontluikende liefde van mijn leven kunnen zijn. Je weet het natuurlijk nooit ;-) Hoe dan ook: ik ben benieuwd welke nieuwe en mooie avonturen deze collecte tot gevolg heeft. Wereldwijd en in mijn eigen kleine en toch best wel veilige wereldje… :)

Grateful blessings, Marielle

hoe noten plus twitter voor tumult zorgden

Met een doosje notenmix naturel van de Plus, laptop en poes Yula nestelde ik mij zondagnacht in bed om nog even gezellig voor het slapen gaan te Twitteren. Al snel ging er iets goed mis.

Van top tot teen kreeg ik extreme jeuk, begon ik onbedaarlijk te trillen en te klappertanden en klapte ik dubbel van de buikpijn. Ik zwol helemaal op, inclusief mijn tong, en toen ik mezelf in de spiegel zag was alleen dát al reden genoeg om in de stress te schieten. De symptomen volgden elkaar in een razend tempo op en namen steeds extremere vormen aan. Mijn lijf deed mee. Kort samengevat.

Intussen heerste er ook onrust op Twitter. In mijn laatste tweets gaf ik namelijk aan dat er iets echt niet goed ging na het eten van noten. Waarna het stil bleef.

Klappertandend hing ik op het toilet terwijl ik amper nog kon nadenken. Ik belde John. Die kwam van ver, maar zijn stem horen was op dat moment al voldoende om me iets te kalmeren en me te doen beweren dat het al weer beter ging. Dus hing ik weer op... hem verdwaasd achterlatend aan de andere kant van de lijn.

Maar het ging helemaal niet beter. Ik zag mijn polsen, voeten, ogen en kin steeds meer opzetten en glanzend rood worden en kon alleen maar met grote ontzetting toekijken wat er gebeurde. Yula mauwend om mij heen drentelend.

De telefoon ging. Ik nam op. Mijn grote Twittervriend. Gealarmeerd door mijn tweets. Gierend, bibberend en met dikke tong kon ik naar mijn idee alleen nog maar onzin uitkramen. De andere kant had wel wat zinnigs te melden: overgeven en onmiddellijk de dokter bellen! Gelukkig was ik nog wel gehoorzaam ;-)

Ik moest met spoed langskomen bij de huisartsenpost. Of iemand me kon brengen. Dat kon dus niet. Had ik op dat moment besloten. Want ik kon niemand verzinnen die in de buurt was... Ik klappertandde dus maar dat het wel weer met me ging. Ze bleef aandringen dat ik langs moest komen. Ik zei dat ik het wel even aan zou zien en misschien straks zelf zou rijden. Dat moest ik dan zéker doen. Achteraf gezien eigenlijk best raar dat ze niet iemand naar míj hebben gestuurd..

Intussen op Twitter had de onrust ook extreme vormen aangenomen. Na druk overleg was besloten de politie van Utrecht en Amersfoort in te schakelen (...) De situatie werd uitgelegd ("ze heet Marielle, ze heeft noten gegeten, woont ergens midden in het land en ze heeft LinkedIn!"). De politie deed hard zijn best aan de hand van deze informatie uit te vinden wie ik was en waar ik op dat moment verbleef ;-)

Weer ging mijn telefoon. Het was inmiddels 2:00 uur geweest. Het overgeven had me iets rustiger gemaakt en ik wilde alleen nog maar slapen. Maar de stem aan de andere kant dwong me de auto in te stappen en NU naar de huisartsenspost te rijden. Iets minder gehoorzaam ben ik na nog enig getreuzel en nog steeds niet echt helder uiteindelijk toch gaan rijden. Met het bakje met boosdoeners in mijn tas en TomTom op schoot arriveerde ik om 3:00 uur precies bij het ziekenhuis.

Toen pas ergens zag ik op mijn mobiel de commotie op Twitter en meldde, op 't nippertje, mijn status. De politie hing nog aan de lijn en staakte de zoektocht. Ze zouden er een leercasus van maken: 'hoe iemand aan de hand van Twitter op te sporen' ;-)

In het ziekenhuis werd ik verwelkomd met 'Mevrouw Coenen zeker?' (het was óf mijn gezicht óf vrij rustig..) Ik kreeg pillen en de dokter mijn noten. Want ze had 'honger'. Ze was net uit bed gebeld, heel verkouden en vriendelijk. Maar ook redelijk laconiek. De symptomen waren dan ook weer in rap tempo afgenomen (overgeven was geen verkeerde actie geweest, laat dat een les zijn)

Na nog een kwartier te hebben gewacht in de nachtapotheek (een met tl-buizen verlichtte barak) was ik iets na 4:00 uur weer thuis. En al die tijd hadden twee bezorgde vrienden me telefonisch bijgestaan. Eindelijk mocht ik slapen!!

Mijn eigen huisarts was vervolgens iets minder laconiek. Een anafylactische reactie. Ik krijg een EpiPen met uitleg hoe te leven met een notenallergie en zo'n pen, een bloedonderzoek en een verwijzing voor de allergoloog.

Ik realiseer me (inmiddels) dat het slèchter af had kunnen lopen. Dus voortaan toch maar iets minder noten op mijn zang.

Nutty blessings, Marielle

Hahaha, ik móet nog echt even iets toevoegen aan dit verhaal!

Vandaag kreeg ik namelijk via Twitter een héél grappige biecht van @achterstevoren, de heldin die de politie belde:

@broodkruimels:
hahaha sorry ik moet lachen als ik aan die nacht denk, want moet iets opbiechten, het was al laat en ik had een feestje gehad

als je 0900 belt krijg je eerst de eigen regio politie, ik was zo gefocust op het scherm dat ik eerst heel debiel mijzelf

voorstelde als achterstevoren die meldde dat broodkruimels niet lekker was geworden. Waarop de centrale vroeg of ik wel helemaal lekker was!!!

een dag na de zonsverduistering

Afgelopen vrijdag (15 januari 2010) was er een zonsverduistering (de maan staat dan tussen de aarde en de zon in). Het was er één uit de sarosserie 12 Noord.

Iedere zonsverduistering behoort tot een sarosserie. Zo'n sarosserie kent een begin en een einde en duurt ongeveer 1000 jaar. Redelijk complexe materie. Bernadette Brady gaf aan iedere sarosserie een eigen astrologische betekenis. 12 Noord kreeg de volgende betekenis mee:

"Plotselinge kansen in je leven die om een grotere verantwoordelijkheid vragen. Deze verplichtingen kunnen in eerste instantie lastig zijn, maar uiteindelijk is het goed voor de harmonie of je gevoel van eigenwaarde".

Maar bijna altijd ervaren mensen tijdens een zonsverduistering (tijdelijk) het gevoel geen zicht meer te hebben op de toekomst (bij een maansverduistering wordt het verleden even een blinde vlek). Zonsverduisteringen zorgen ook voor tumult en crisisachtige omstandigheden. En aardbevingen en vloedgolven komen ook vaker voor rond zonsverduisteringen...

Mijn dag begon slecht: een dramatische wending op een forum dat me na aan het hart gaat, een heftige ruzie met iemand die me lief is, de gemeente die belde omdat ze hadden ontdekt dat ik niet meer op het adres woon waar ik nog sta ingeschreven, en mijn parkeervergunning die ik (als gevolg van) in moest leveren. Die laatste had ik net weer voor een heel jaar betaald en misschien zie ik er geen cent van terug. Mijn eigen schuld.

Maar toen ik aan het einde van de middag thuis kwam (ok, relatief begrip voor de scherpe lezer) vond ik een korte, leuke, maar ook heel spannende e-mail in mijn mailbox. En die zou wel eens tot de thematiek van Sarosserie 12 Noord kunnen behoren ;-) Na het weekend weet ik meer.

Sunny blessings, Marielle

PS: Mercurius loopt ook nog eens stationair en staat dus met zijn hakken in het kosmische zand. Vanaf vandaag gaat Mercurius weer recht lopen. Althans, dat hópen we natuurlijk ;-)

cirkels in de sneeuw

Maandagavond, -4º, acht vrouwen, zestien kaarsjes, sneeuw, bomen, een magische cirkel, mijn staf, de elementen, de windrichtingen, leed & lief. Dat waren de ingrediënten van een soort van verlaat, maar nog altijd even prachtig ritueel. Een ritueel van loslaten en verwelkomen. Daar kan ik wollig over doen en daar kan ik luchtig over doen ;-) Maar hoe dan ook viel er heel wat los te laten. Acht kaarsjes doofden. En het leed trok met de kou mee de aarde in. En er was ook heel wat te verwelkomen. Acht nieuwe kaarsjes gingen aan en symboliseerden onze wensen. Een warm welkom, waar we ons  aan konden opwarmen. Daarna gaven we elkaar de hand en maakten we de cirkel pas écht compleet. Een cirkel van vertrouwen, moed en beloftes. En toen was er thee met zoetigheid. Het was een heel bijzondere avond.

Releasing & welcoming blessings, Marielle

pauwenveren en favicons

Ik ben zo goed als naast een kerkhof opgegroeid. Dat is waarschijnlijk minder luguber dan het klinkt. Ik vond het in ieder geval niet eng. Het was een goede bodem voor mijn fantasie.

Vanuit mijn slaapkamerraam had ik zicht op de mooie bomen die daar stonden. Ik weet nu alleen niet of ik er zelf treurwilgen van heb gemaakt of dat het daadwerkelijk treurwilgen waren.

Af en toe zag ik mensen lopen. Meestal met gebogen hoofd. Om de teksten op de graven te lezen. Omdat ze verdrietig waren. Uit respect. Ik wist het nooit zeker. Maar bij iedereen hoorde een verhaal.

Maar het meest bijzondere van het kerkhof vond ik de pauwen. Vooral hun geschreeuw. Meestal heel vroeg in de ochtend en tijdens zonsondergang. Dat klonk heel mysterieus. Vooral ook omdat ik de pauwen zelf zelden zag.

Mijn jeugd heb ik kennelijk héél gelukkig doorgebracht ;-) waardoor ik bij het geluid van pauwen een intens gelukkig gevoel ervaar. Ik vind het een uniek en wonderlijk mooi geluid. Daarmee ben ik volgens mij een uitzondering.

Naast het feit dat pauwen(veren) prachtig zijn om te zien, geluk schijnen te brengen als je ze vindt en in oeroude volksverhalen & de Griekse mythologie voorkomen, brengen ze mij dus ook terug naar het begin van mijn huidige kruimelpad.

En dàt is de reden dat mijn favicon* een pauwenoog is (inmiddels niet meer) ;-)

 

Dazzling & sonorous blessings, Marielle

*) Wil jij ook zo’n
persoonlijke favicon (het icoontje dat voor de url van een website staat). Eentje die niet alleen zichtbaar is met Firefox. Maar heb je ook je weblog op Blogspot? Hieronder (klik op 'Meer lezen') heb ik beschreven hoe je dit doet.

op verkenning in vacatureland

Vandaag heb ik een sollicitatiebrief verstuurd waar ik nou ècht heel blij van word. En enthousiasme 'moet' je aanwakkeren. Dus bij deze een vreugdevuurtje op mijn kruimelpad. Je bent van harte welkom om het gezellig mee aan te blazen :)

Encouraging blessings, Marielle

happy yule

Zwanger van sneeuw
Bezwijkt de hemel en zucht de aarde
Geluidloos als mijn wensen

Flinterdun wordt het water
Gescheiden van de lucht
Fonkelend als de sterren

Snijdend ontvoert de wind
De vlokken van de bomen
Dwarrelend als mijn gedachten

Besprenkeld met wijn en kruiden
Brandt het eiken Yuleblok
Transformerend als het leven

De stilte is enorm

Maar voordat de echte duisternis valt
Breekt de zon het ijs
En zal de aarde spoedig ontwaken

De cirkel is weer rond

Happy Yule! © Marielle

reiki

Het is nu bijna een week geleden dat ik mijn reiki/seichem 1 inwijding heb mogen ontvangen. Het was een heel bijzondere dag en de energie die via mijn handen en die van de anderen aan elkaar gegeven werd was indrukwekkend. Nu móet ik ook zeggen dat we een bijzondere groep zijn :) Vrijdag 12 september 2008 kwamen we voor het eerst bij elkaar bij Tara Boeddha. Toen nog met ons vieren. Niemand kende elkaar op dat moment. Nu delen we elkaars leven. En energie. En daar ben ik eindeloos dankbaar voor.

Mezelf reiki geven blijf ik lastig vinden... vandaag zal ik deze prachtige witte dag er mee afsluiten.

Healing blessings, Marielle

yula

Ik wilde heel graag een poesje. Maar dat mocht niet van de boer. Zelfs een konijn of hamster niet. Wist ik eigenlijk ook wel. Dat had hij in het begin al gezegd. Toch een beetje teleurgesteld vertrouwde ik er maar op dat áls het "meant to be" was... Ik weet zelfs nog wáár ik dat dacht, zo'n ruim een maand geleden.

8 december 2009, 21:47 uur: de boer klopt op mn deur. Of ik even mee wil komen. Ik trek mn schoenen aan en loop verbaasd, nieuwsgierig en toch ook een klein beetje achterdochtig achter hem aan naar zijn schuur. Of 'dat' soms van mij is. En hij wijst naar een hoek. In eerste instantie zie ik niets bijzonders. Dan springt er ineens iets wits met bruine en zwarte vlekken uit wat dekens.

Het is een poesje. Ze dwaalt al dagen op 'de dam'. Weggaan wil ze niet. In de buurt en op het internet is ze ontraceerbaar. Ik heb haar nog nooit gezien. Of ik het niet een nachtje wil proberen. Ik denk niet dat ik hoef te vertellen wat mijn antwoord was. En hóe blij ik was :) En ben.

Dat nachtje zijn er inmiddels al vier geworden. Ze gaat gewoon naar buiten, maar komt steeds weer terug. Ik heb haar Yula* genoemd. 

Bright magical & recycling blessings, Marielle

Volledig album bekijken

*) vrij vertaald naar Yule (het midwinterfeest op 21 december). Yule symboliseert het feest van het licht, het vertrouwen in de eeuwig durende cyclus en de terugkeer van het leven. Het woord Yule betekent ook (levens)wiel. Yula kwam op de dag dat ik mijn Yuleboom versierd had en op haar rechter schouder heeft ze een perfecte cirkel: het levenswiel. Numerologisch gezien kwam Yula in mijn leven op getal 22. In de Tarot is de 22ste kaart De Wereld. Ook deze kaart staat voor een soortgelijke thematiek, al is er bij De Wereld een eindpunt bereikt. Maar ook de wereld is rond... ;-)

volle maan - blauwe maan - maansverduistering

De eerste dag van december 2009. De dag dat de zon de natuur nog even flink in de maling nam. De dag dat het rode-wangen-koud was. De dag dat ik in mijn schaduw door het leven ging als Rien Poortvlietkabouter. En de dag dat zich een eenhoorn aan mij openbaarde.  Dat laatste waarschijnlijk vanwege mijn kabouterverschijning in combinatie met de maan die deze dag naar 100% vol aan het groeien was ;-)  En daar blijft het deze maand niet bij: december krijgt een tweede volle maan cadeau: namelijk op oudejaarsavond. Een tweede volle maan in één maand wordt ook wel een blauwe maan genoemd. Het bijzondere van deze blauwe oudejaarsavond maan is dat deze die nacht ook verduisterd wordt. Met een maansverduistering kan het zicht op het verleden tijdelijk verdwenen zijn. Een heel goed oud & nieuw dus om slechte gewoontes achter te laten in 2009. Misschien een goed idee om daar nu alvast over na te denken :)

Bright sunny blessings, Marielle

wie op de wind en wolken let, zal zaaien noch oogsten

Vandaag tikten de fijne regendruppels uitnodigend tegen de ramen en deuren van mijn (inmiddels) warme huisje en luisterde ik naar mijn innerlijke stem. Of ik buiten kwam spelen. En ik kwam buiten spelen.

Ik pakte mijn fiets en trapte de wijde wereld in. De wijde wereld gegoten en besloten in Coelhorst. Dit kleine prachtige stukje wereld lag er op het eerste gezicht verlaten en donker bij. Ik moest hard trappen tegen de wind in en voelde haar ijzig koud tegen mijn voorhoofd en om mijn oren suizen. De miezerregen tintelde op mijn huid. Mijn al bijna drie maanden durende nieuwsgierigheid ging ik aan de wilgen hangen: ik sloeg een pad in wat ik al zo vaak links had laten liggen. Op het Natuurmonumentenbord was wel een tekst toegevoegd. Dat moest ergens in de afgelopen week zijn gebeurd dan. 'Verboden toegang voor onbevoegden' stond er nu bij. Geen idee waarvoor je bevoegd moest zijn. Ik voelde mij niet zo aangesproken.

Het was redelijk begaanbaar, maar veranderde al snel in een modderig pad. Mijn fietsbanden slipten weg in de drassige grond. Ik ging verder lopen en mijn schoenen veroorzaakten zompige zuigende geluiden. Het begon steeds harder te regenen en te waaien en de lucht werd donkergrijsblauw. Ergens in de verte hoorde ik mijn geheugen roepen dat ik dit pad al eerder bewandeld had. Maar ik wilde op verkenningstocht. Diep in gedachte liep ik stevig door. Mijn zintuigen namen het over. Op scherp. Ik snoof de geur van natte aarde en bladeren op. De natuur stroomde door mijn aderen en de regendruppels over mijn wangen. Vermengd met tranen. Ik kon er niets aan doen. Maar het was bevrijdend. En ik voelde me enorm verbonden.

Het pad liep dood. Althans, het pad kwam uit op een weidse akker waar ik weinig te zoeken had.  Tenzij... had ik niet iets te zaaien? Zie, zo bevoegd als wat dus! ;-)

Bright windy blessings, Marielle

ook de kosmos is voor de gek te houden

Alles moet nog een beetje (opnieuw) vorm krijgen. En met alles bedoel ik  mijn weblog en mijn leven (dat is wel zo'n beetje alles toch?) ;-) Ik ben nog niet helemaal uit over de exacte invulling ervan. Maar dat ik op een keerpunt in mijn leven sta is zo helder als de sterrenhemel bij -10. En ik krijg er enorm veel vlinders van.

Een jaar geleden was mijn leven compleet anders. Alles wat er in het afgelopen jaar gebeurd is had ik niet kunnen vermoeden. En niet willen weten ook, want dan was ik denk ik voortijdig ingestort. Nu heb ik het toch maar mooi gefikst. Afstand van alles moeten doen en loslaten was onvermijdelijk en zéker niet altijd mijn eigen keuze. Ik heb het dan ook als vreselijk ervaren. Maar vooral was het zó nodig! Achteraf gezien dan (natuurlijk, zoals zo vaak). En nu zit ik in de aanloop van een nieuwe kwantumsprong.

Toch zit er duidelijk nog iets tussen en in mijn oren.. Onrust. Ruis. Oude patronen. Mijn roeping en de natuur (synoniem in mijn geval?) lonken. Overduidelijk. Maar ik versta ze alleen nog niet zo goed. Ik heb de immense stilte van mijn kern nog niet bereikt.

Maar sinds vanochtend weet ik wel wat me te doen staat. En het is zó simpel (wat is schrijven toch heerlijk (&) makkelijk) ;-) Het enige wat ik hoef te doen is datgene wat mij energie geeft verwelkomen in mijn leven en omarmen. Hoe klein het ook is. De Kosmos begrijpt wat ik wil en alles zal als vanzelf gaan stromen. En uiteindelijk zal ook ík begrijpen wat ik wil en zal mijn roeping zich als een kruimelspoor voor mij openbaren.

En dat kleine begin is er eigenlijk al. Ik heb bijzonder(e) inspirerende mensen leren kennen. Ik geniet van mijn 'stal' in de prachtige landelijke en rustige omgeving. En van de opleidingen Astrologie en Spirituele Ontwikkeling. Ik ben met een nieuw weblog begonnen. In februari ga ik collecteren voor Amnesty International. Ik ben gevraagd om (na 11 jaar) op mijn hoorn mee te spelen met het Nieuwjaarsconcert (en ik heb ja gezegd). Mijn wedergeboortebeer is in de maak :) En ik heb de Cirkelvraag eindelijk de lucht in gegooid...

Durven vertrouwen. En luisteren naar je gevoel. Je bent nooit te oud om opnieuw te beginnen. En op de plaats rust is soms de belangrijkste stap die je op dat moment kunt zetten.

Tja, je moet maar weten dat ook de Kosmos voor de gek te houden is...

Bright & shaping blessings, Marielle

pluto kraken

Ter ere van een grote astrologische gebeurtenis in mijn leven waar ik nu middenin zit, namelijk het 'kraken van Pluto', wilde ik toch graag nog één oud verhaal uit het stof halen. Ik was toen ik dat schreef nog wat onwetender over astrologie dan nu, maar als je je afvroeg wat dat 'Pluto kraken' in mijn profiel toch betekent, dan krijg je hierop alvast een antwoord. Later zal ik schrijven hoe ik het kraken van Pluto zelf ervaar en wat ik er inmiddels nog méér over weet. Iets waar ik toen duidelijk toch wat minder mee bezig was. Maar toen kon ik ook nog niet weten wat ik nu weet...